Gjykata e Lartë1. Jurisprudencë e Gjykatës së Lartë
Kolegji Administrativ i Gjykatës së Lartë
I. Vendimi nr. 00-2025-4707 (537), datë 23.12.2025 i Kolegjit Administrativ
Maksima - Procedura e rivlerësimit doganor përmban tiparet e një procedimi hetimor administrativ dhe si e tillë duhet t’i përmbahet parimeve dhe standardeve të një procesi të rregullt ligjor, duke respektuar të drejtën e deklaruesit për t’u informuar, dëgjuar dhe për të ankimuar.
Fjalë kyçe - rivlerësim doganor, kontroll a posteriori, klasifikim tarifor i mallit, detyrime doganore, analizë laboratori, mungesë kapaciteti teknik, procedim hetimor administrativ, proces i rregullt ligjor, barazia e armëve.
Përmbledhje - Në këtë çështje rezulton se pala paditëse, një shoqëri tregtare, kishte importuar mallin “llamarinë e zezë e përpunuar në të nxehtë”, të cilin e kishte deklaruar pranë autoritetit doganor sipas klasifikimit përkatës tarifor. Pas çlirimit të mallit, autoriteti doganor, në kuadër të kontrollit a posteriori, mori mostra dhe mbi bazën e certifikatave të Laboratorit Kimik Doganor, vlerësoi se malli ishte klasifikuar gabim, pasi duhej të konsiderohej si llamarinë çeliku e petëzuar në të ftohtë. Për këtë shkak, autoriteti doganor nxori vendimet përkatëse, duke e ngarkuar palën paditëse me detyrime doganore shtesë dhe me gjobë. Pala paditëse kundërshtoi këto akte, duke pretenduar se malli ishte deklaruar saktë dhe se analizat laboratorike mbi të cilat ishte mbështetur organi doganor nuk ishin të besueshme, pasi Laboratori Kimik Doganor kishte deklaruar mungesë kapaciteti teknik për analizimin e këtij artikulli, ndërsa laboratori ku ishte deleguar analizimi kishte kërkuar që rezultati fillestar i analizës të mos merrej në konsideratë. Gjykata Administrative e Shkallës së Parë Durrës pranoi padinë, ndërsa Gjykata Administrative e Apelit e ndryshoi këtë vendim dhe rrëzoi padinë. Kolegji Administrativ i Gjykatës së Lartë vlerësoi se procedura e rivlerësimit doganor përmban tiparet e një procedimi hetimor administrativ dhe duhet t’u përmbahet parimeve dhe standardeve të procesit të rregullt ligjor. Sipas Kolegjit, meqenëse Laboratori Kimik Doganor kishte deklaruar mungesë kapaciteti teknik për përcaktimin e cilësisë së mallit, organi administrativ duhej të ndiqte procedurën e përcaktuar nga nenet 90 dhe 91 të KPA me qëllim garantimin e të drejtave procedurale të palës paditëse. Marrja në konsideratë e një aktekspertimi të kryer jashtë procedurës së njoftuar palëve dhe pa garantuar mundësinë efektive të kundërshtimit cenonte parimin e procesit të rregullt ligjor dhe barazinë e armëve. Për rrjedhojë, Gjykata e Lartë prishi vendimin e Gjykatës Administrative të Apelit dhe la në fuqi vendimin e Gjykatës Administrative të Shkallës së Parë Durrës.
II. Vendimi nr. 00-2025-4542 (498), datë 18.12.2025 i Kolegjit Administrativ
Maksima - 1. Në mosmarrëveshjet për vlerësimin financiar të vendimeve përfundimtare të kompensimit sipas ligjit nr. 133/2015, përcaktimi i zërit kadastral të origjinës së pronës kërkon hetim të plotë mbi kohën e shpronësimit dhe dokumentacionin përkatës të asaj kohe. 2. Për pronat e komuniteteve fetare, kur evidentohen disa periudha shtetëzimi, gjykata duhet ta shtrijë hetimin në secilën prej tyre. 3. Kur vlerësimi financiar i ATP kundërshtohet në gjykatë, është gjykata ajo që duhet ta zgjidhë mosmarrëveshjen në themel, duke përcaktuar vlerën konkrete të detyrimit, pasi ATP, pas mbarimit të afatit ligjor nuk ka më kompetencë të kryejë rivlerësim financiar.
Fjalë kyçe - vlerësim financiar i pronës, Agjencia e Trajtimit të Pronave, subjekt i shpronësuar, zë kadastral, kohë shpronësimi, kompensim i pronës, zgjidhje e mosmarrëveshjes në themel, vlerë konkrete detyrimi.
Përmbledhje - Në këtë çështje rezulton se pala paditëse ka kundërshtuar vlerësimin financiar të kryer nga ATP për vendimin e ish-ZRKKP Korçë, të ndryshuar me vendimin e AKKP Tiranë, duke pretenduar se sipërfaqja e mbetur për kompensim ishte vlerësuar gabimisht me zë kadastral “arë”, ndërkohë që duhej të vlerësohej si “truall”. Gjykata Administrative e Apelit e pranoi padinë, pasi vlerësoi se si kohë e shpronësimit duhej të konsiderohej viti 1967 dhe se, referuar planit rregullues të Korçës të vitit 1961 dhe aktit të ekspertimit, prona ndodhej brenda vijës së verdhë të qytetit, ndaj sipërfaqja e mbetur për kompensim duhej trajtuar me zë kadastral “truall”. Kolegji Administrativ vlerësoi se konflikti gjyqësor lidhej me përcaktimin e zërit kadastral të pronës në kohën e shpronësimit dhe se, për t’i dhënë përgjigje të plotë pretendimeve të ngritura nga organi publik, gjykata duhej ta shtrinte hetimin në periudhat e ndryshme të shtetëzimit të pronave të myftinive myslimane. Kolegji evidentoi se për këto prona njihen tri periudha shtetëzimi, përkatësisht reforma agrare e vitit 1945, shtetëzimet e përgjithshme të viteve 1946-1950 dhe heqja e fesë në vitin 1967, ndaj përcaktimi i saktë i kohës së shpronësimit ishte i domosdoshëm për përcaktimin e zërit kadastral të origjinës. Po ashtu, Kolegji theksoi se, kur vlerësimi financiar i kryer nga ATP kundërshtohet në gjykatë, është gjykata ajo që duhet të realizojë rivlerësimin financiar dhe të përcaktojë vlerën konkrete të detyrimit, nëse konstaton se vlerësimi administrativ nuk është bërë në përputhje me ligjin. Duke qenë se Gjykata Administrative e Apelit kishte vendosur ndryshimin e zërit kadastral, por pa konkluduar konkretisht për masën e vlerësimit financiar, Kolegji prishi vendimin dhe e dërgoi çështjen për rishqyrtim në po atë gjykatë, me tjetër trup gjykues.
III. Vendimi nr. 00-2026-350 (71), datë 04.02.2026 i Kolegjit Administrativ
Maksima - Kur titulli i pronësisë që kërkohet të regjistrohet bie ndesh me një titull tjetër të regjistruar më parë dhe të pakontestuar, organi i regjistrimit nuk mund të vlerësojë vlefshmërinë e titujve, as të çregjistrojë regjistrimin ekzistues. Në një situatë të tillë, kërkesa për regjistrim refuzohet dhe pala orientohet t’i drejtohet gjykatës.
Fjalë kyçe -regjistrimi i pasurisë së paluajtshme, mbivendosje titujsh, kompetenca e organit të regjistrimit, refuzim i regjistrimit, verifikim i ligjshmërisë së titujve, zgjidhje në rrugë gjyqësore.
Përmbledhje - Në këtë çështje rezulton se pala paditëse ka kërkuar konstatimin e pavlefshmërisë së titullit të pronësisë të regjistruar në emër të ish-Komunës Qendër Fier, si dhe fshirjen e këtij titulli dhe regjistrimin e pasurisë në favor të pronarëve të njohur me vendim të ish-Komisionit të Kthimit dhe Kompensimit të Pronave. Pala paditëse pretendonte se mbi sipërfaqen prej 5.000 m² dispononte një titull pronësie të mëparshëm, të transkriptuar në vitin 1996, ndërkohë që kjo sipërfaqe ishte përfshirë më pas në pasurinë e regjistruar në emër të ish-Komunës Qendër Fier mbi bazën e VKM nr. 509, datë 06.07.2011. Organi i regjistrimit kishte refuzuar kërkesën për regjistrim, me arsyetimin se titulli i paraqitur krijonte mbivendosje me pasurinë e regjistruar më parë në emër të Komunës Qendër Fier. Gjykata Administrative e Shkallës së Parë rrëzoi padinë, duke vlerësuar se, për sa kohë pasuria ishte regjistruar në emër të Komunës mbi bazën e një titulli pronësie, pala paditëse duhej më parë të godiste këtë titull për pavlefshmëri dhe vetëm më pas të kërkonte çregjistrimin dhe regjistrimin në emrin e saj. Gjykata Administrative e Apelit ndryshoi vendimin dhe pranoi padinë, duke vlerësuar se regjistrimi në emër të Komunës ishte kryer në kundërshtim me përparësinë e regjistrimit, pasi prona kishte qenë e transkriptuar më parë në favor të ish-pronarëve. Kolegji Administrativ i Gjykatës së Lartë vlerësoi se në rastin konkret, pala paditëse dispononte një titull pronësie që i kundërvihej një titulli tjetër pronësie, ligjshmëria e të cilit nuk ishte kontestuar dhe që ishte regjistruar paraprakisht në sistemin e ri të regjistrimit. Për rrjedhojë, organi i regjistrimit nuk kishte kompetencë të vlerësonte se cili nga titujt ishte i ligjshëm dhe as të çregjistronte titullin e regjistruar më parë. Në këto kushte, Kolegji çmoi se refuzimi i kërkesës për regjistrim ishte i drejtë, pasi mosmarrëveshja mbi vlefshmërinë dhe përparësinë e titujve duhej të zgjidhej në rrugë gjyqësore. Për këtë arsye, Kolegji prishi vendimin e Gjykatës Administrative të Apelit dhe la në fuqi vendimin e Gjykatës Administrative të Shkallës së Parë.
IV. Vendimi nr. 00-2026-294 (3), datë 14.01.2026 i Kolegjit Administrativ
Maksima- Në procedurat e prokurimit, kur kërkohet dorëzimi i dokumentacionit në format elektronik, organi publik ka detyrimin të sigurojë kapacitetet e nevojshme teknike, pasi operatori ekonomik nuk mund të penalizohet për gabime teknike në mosfunksionimin e sistemit. Zgjidhja e mosmarrëveshjeve që lidhen me kapacitetin e sistemeve online kërkon verifikim përmes ekspertimit informatik, si dhe arsyetim të plotë për çdo pretendim thelbësor.
Fjalë kyçe- procedurë prokurimi, dorëzimi elektronik i dokumentacionit, operator ekonomik, sistem publik elektronik, kapacitete teknike, gabime teknike, ekspertim informatik, mungesë arsyetimi.
Përmbledhje - Në këtë çështje rezulton se pala paditëse, Bashkimi i Operatorëve Ekonomikë “X” SHA dhe “Y” SHPK, ka kërkuar ndryshimin e njoftimit të skualifikimit nga procedura konkurruese e koncesionit, njohjen e saj si fituese, shfuqizimin e vendimeve të Komisionit të Prokurimit Publik (KPP) dhe konstatimin e pavlefshmërisë absolute të kontratës koncesionare të lidhur me palët e paditura. Skualifikimi i palës paditëse ka ardhur pasi u konsiderua se nuk kishte dorëzuar dokumentacionin në formatin elektronik në formën e kërkuar, konkretisht studimin e fizibilitetit dhe vlerësimin e ndikimit në mjedis, ndërkohë që paditësi ka pretenduar se dalja e studimit me njolla nga sistemi tregon se materiali ka shkuar në APP, por ishte bërë i palexueshëm, sepse faqja online e APP nuk kishte kapacitetin e plotë për ta pranuar atë dhe kërkonte që skanimi të bëhej me pak file dhe me rezolucion më të ulët. Gjykata e Shkallës së Parë e ka rrëzuar padinë, ndërsa Gjykata Administrative e Apelit e ka lënë në fuqi këtë vendim, pa dhënë përgjigje për pretendimet thelbësore të ngritura në ankim, duke pohuar thjesht se qëndronte në të njëjtën linjë arsyetimi me Gjykatën e Shkallës së Parë. Kolegji Administrativ i Gjykatës së Lartë ka theksuar se Gjykata Administrative e Apelit kishte detyrimin të analizonte në mënyrë të pavarur shkaqet e ankimit dhe të jepte përgjigje të qarta për pretendimet që kishin rëndësi për zgjidhjen e çështjes. Kolegji ka vlerësuar se gjykatat e faktit kishin të gjitha mundësitë të hetonin dhe të kryenin një aktekspertimi në fushën e informatikës, për të verifikuar nëse sistemi elektronik i APP kishte kapacitetin e plotë për të pranuar dhe transmetuar në mënyrë të qartë materialin e dërguar nga operatori ekonomik, pasi pala pjesëmarrëse nuk mund të penalizohet për gabime teknike në mosfunksionimin e sistemit publik. Për shkak të këtyre shkeljeve të rënda procedurale, mungesës së arsyetimit të mjaftueshëm dhe arritjes në përfundime të njëanshme të karakterit teknik, pa thirrur ekspertë të fushës, Kolegji Administrativ vendosi prishjen e vendimit të Gjykatës Administrative të Apelit dhe dërgimin e çështjes për rishqyrtim në po atë gjykatë, me tjetër trup gjykues.
V. Vendimi nr. 00-2025-1093 (139), datë 27.03.2025 i Kolegjit Administrativ
Maksima - Në ushtrimin e funksionit të saj regjistrues, QKB ka detyrimin të regjistrojë vullnetin e shprehur të organeve të shoqërisë tregtare, kur ky vullnet është paraqitur në formën e kërkuar ligjore, pa pasur tagër të vlerësojë përmbajtjen, oportunitetin apo efektet eventuale të vendimmarrjes ndaj të tretëve, pasi regjistrimi ka efekt njohës dhe jo konstituiv.
Fjalë kyçe - QKB, funksion regjistrues, regjistër tregtar, shoqëri tregtare, shoqëri në likuidim, status aktiv, efekt njohës, efekt konstitutiv.
Përmbledhje - Në këtë çështje rezulton se pala paditëse ka kundërshtuar vendimin e QKB, me të cilin ishte refuzuar regjistrimi i vendimit të asamblesë së ortakëve të shoqërisë, për revokimin e vendimit të mëparshëm të kalimit të saj në statusin “në likuidim” dhe rikthimin në status “aktiv”. QKB kishte refuzuar regjistrimin me arsyetimin se ligji nr. 9723/2007 “Për regjistrimin e biznesit” dhe ligji nr. 9901/2008 “Për tregtarët dhe shoqëritë tregtare” nuk parashikonin mundësinë e ndryshimit të statusit të shoqërisë nga “shoqëri në likuidim” në statusin “aktiv”. Gjykata Administrative e Apelit, duke lënë në fuqi vendimin e Gjykatës së Shkallës së Parë, ka vlerësuar se refuzimi i QKB vinte në kundërshtim me ligjin. Kolegji Administrativ i Gjykatës së Lartë vlerësoi se vendimi i Gjykatës Administrative të Apelit ishte rrjedhojë e zbatimit të drejtë të ligjit material mbi rrethanat konkrete të çështjes. Sipas Kolegjit, QKB ka funksion ligjor vetëm për të regjistruar vullnetin e shprehur të organeve përfaqësuese të shoqërive tregtare, kur ky vullnet është paraqitur në formën e duhur ligjore, pa pasur tagër të vlerësojë në përmbajtje vendimet e këtyre organeve, oportunitetin e regjistrimit apo efektet eventuale të tyre tek të tretët. Kolegji theksoi se disponimi i QKB për regjistrimin e vendimmarrjeve të organeve të shoqërive tregtare nuk ka efekt konstituiv për këto vendime, por efekt njohës për palët e treta. Gjithashtu, Kolegji vlerësoi se ligji nr. 9901/2008, i ndryshuar, nuk parashikon ndalim të shprehur, të qartë dhe pa ekuivok që shoqëritë tregtare të revokojnë vendimet e tyre për kalimin në statusin “në likuidim”. Në rastin konkret, procedura e likuidimit të shoqërisë ende nuk kishte nisur konkretisht dhe nuk ishte ndërmarrë asnjë veprim në këtë drejtim, duke mos sjellë pasoja për palët e treta apo pasiguri/paqartësi për kreditorët e mundshëm. Për këto arsye, Kolegji arriti në përfundimin se rekurset nuk përmbanin shkaqe ligjore për cenimin e vendimit të Gjykatës Administrative të Apelit dhe vendosi lënien në fuqi të tij, me tjetër arsyetim.
VI. Vendimi nr. 00-2026-14 (4), datë 14.01.2026 i Kolegjit Administrativ
Maksima - Në procedurat e menaxhimit të karrierës ushtarake dhe rritjes në gradë, vlerësimi që kryejnë autoritetet publike brenda hapësirës së tyre diskrecionare i nënshtrohet kontrollit gjyqësor. Gjykata nuk zëvendëson organin administrativ në vlerësimin e meritës apo të pikëzimit, por verifikon nëse vendimmarrja është marrë brenda kompetencës, në përputhje me procedurën dhe kriteret e paracaktuara, me arsyetim të mjaftueshëm dhe pa arbitraritet.
Fjale kyçe - karrierë ushtarake, rritje në gradë, diskrecion i organit publik, kontroll gjyqësor, komision karriere, pikëzim, arsyetim i pretendimeve.
Përmbledhje - Në këtë çështje rezulton se pala paditëse, ushtarak me gradën nënkolonel, ka kundërshtuar njoftimin e vlerësimit të Komisionit të Lartë të Karrierës dhe vendimin e Komisionit të Shqyrtimit të Ankesave në Forcat e Armatosura, duke kërkuar rivlerësimin dhe rilistimin në listën e gradimit sipas meritës për vitin 2017, si dhe njohjen e pasojave që lidheshin me përfitimin e gradës “Kolonel”. Pala paditëse ka pretenduar se vlerësimi në rubrikat e raporteve vjetore të punës, detyrave funksionale dhe prezantimit/intervistës nuk ishte kryer në përputhje me rregulloren e brendshme për organizimin dhe funksionimin e komisioneve të karrierës, si dhe se diferencat e pikëzimit ndër vite nuk ishin arsyetuar në mënyrë objektive. Gjykatat e faktit e rrëzuan padinë, duke e trajtuar vlerësimin e kryer nga komisionet e karrierës si pjesë të diskrecionit të organit publik, pa shqyrtuar në mënyrë të plotë pretendimet konkrete të palës paditëse mbi ligjshmërinë e procesit vlerësues. Kolegji Administrativ vlerësoi se natyra diskrecionare e vendimmarrjes nuk e përjashton atë nga kontrolli gjyqësor, pasi gjykata ka detyrimin të verifikojë nëse organi administrativ ka vepruar brenda kompetencës, në përputhje me procedurën dhe kriteret e paracaktuara, me arsyetim të mjaftueshëm dhe pa arbitraritet. Kolegji theksoi se gjykata nuk mund të zëvendësojë organin administrativ në vlerësimin e meritës apo të pikëzimit, por duhet të kontrollojë ligjshmërinë e këtij vlerësimi, duke ballafaquar veprimtarinë administrative me rregulloren e brendshme dhe metodologjinë e vlerësimit. Në rastin konkret, gjykatat nuk kishin dhënë përgjigje të arsyetuar për pretendimet lidhur me zbatimin e kritereve për raportet vjetore, detyrat funksionale dhe intervistën, si dhe për mospërputhjet e pretenduara në pikëzim ndër vite. Për këtë arsye, Kolegji vendosi prishjen e vendimit të Gjykatës Administrative të Apelit dhe kthimin e çështjes për rishqyrtim, me qëllim kryerjen e një analize të plotë, konkrete dhe të verifikueshme të procesit vlerësues.
VII. Vendimi nr. 00-2026-1223 (202), datë 08.04.2026 i Kolegjit Administrativ
Maksima - Në marrëdhëniet e punës të punonjësve të PMNZSH, kur ligji i posaçëm nuk rregullon procedurën dhe afatet e largimit nga puna, zbatohen dispozitat e Kodit të Punës. Mosha nën 35 vjeç është kriter pranimi, jo shkak i mjaftueshëm për largim gjatë marrëdhënies së punës, pa u vlerësuar nëse ekzistojnë shkaqe të justifikuara për zgjidhjen e menjëhershme të kontratës.
Fjalë kyçe - PMNZSH, largim nga puna, ligj i posaçëm, Kodi i Punës, kriter pranimi, mosha nën 35 vjeç, zgjidhje e menjëhershme e kontratës, shkaqe të justifikuara.
Përmbledhje - Në këtë çështje rezulton se pala paditëse, punonjës pranë Policisë së Mbrojtjes nga Zjarri dhe e Shpëtimit Kukës, është përjashtuar nga detyra me urdhër të Prefektit të Qarkut Kukës, me arsyetimin se ishte pranuar në shërbim në kundërshtim me kriteret e ligjit nr. 8766/2001, pasi në momentin e pranimit ishte mbi moshën 35 vjeç. Gjykatat e faktit e kanë rrëzuar padinë, duke vlerësuar se përjashtimi ishte bërë në përputhje me ligjin e posaçëm. Kolegji Administrativ i Gjykatës së Lartë vlerësoi se Gjykata Administrative e Apelit kishte zbatuar gabim ligjin nr. 8766/2001 në raport me Kodin e Punës. Sipas Kolegjit, për elementet që ligji i posaçëm nuk i rregullon, si procedura dhe afatet e largimit nga puna, zbatohen dispozitat e Kodit të Punës. Kolegji theksoi se mosha nën 35 vjeç është vetëm kriter pranimi në PMNZSH dhe jo shkak i mjaftueshëm për largim gjatë marrëdhënies së punës. Për këtë arsye, gjykata e apelit
duhej të analizonte nëse zgjidhja e menjëhershme e marrëdhënies së punës kishte shkaqe të justifikuara, nëse kishte përgjegjësi të punëmarrësit në krijimin e marrëdhënies së punës, si dhe nëse duhej të njiheshin dëmshpërblimet përkatëse për mosrespektimin e procedurës dhe afatit të njoftimit. Në këto kushte, Kolegji vendosi prishjen e vendimit të Gjykatës Administrative të Apelit dhe kthimin e çështjes për rishqyrtim.
VIII. Vendimi nr. 00-2025-3243 (345), datë 22.09.2025 i Kolegjit Administrativ
Maksima - Në gjykimin administrativ për ligjshmërinë e masës disiplinore ndaj nëpunësit civil, vendimi i pushimit të procedimit penal nuk ka efekt detyrues për gjykatën, kur procedimi disiplinor mbështetet edhe në shkelje të tjera administrative.
Fjalë kyçe - masë disiplinore, nëpunës civil, largim nga shërbimi civil, procedim penal, procedim disiplinor, arsyetim i vendimit, proporcionalitet i masës, barrë e provës.
Përmbledhje - Në këtë çështje rezulton se pala paditëse, me status nëpunësi civil, ka kundërshtuar vendimin e Komisionit të Disiplinës, me të cilin ndaj tij ishte dhënë masa disiplinore “largim nga shërbimi civil”, për shkak të shkeljeve të konstatuara gjatë ushtrimit të detyrës si inspektor tatimor në kontrollin e një subjekti tregtar. Gjykatat e faktit e pranuan padinë, duke vlerësuar se veprimet dhe mosveprimet e nëpunësit civil reflektonin gabime njerëzore, nuk kishin sjellë pasoja dhe nuk përbënin shkelje shumë të rënda, duke u mbështetur kryesisht edhe në vendimin e organit të akuzës për pushimin e procedimit penal. Kolegji Administrativ i Gjykatës së Lartë vlerësoi se vendimi i Gjykatës Administrative të Apelit ishte i cenueshëm, pasi arsyetimi i saj ishte i mangët dhe nuk u kishte dhënë përgjigje shteruese shkaqeve të ngritura në ankim nga pala e paditur. Kolegji theksoi se vendimi i pushimit të procedimit penal nuk ka efekt detyrues në gjykimin administrativ, për më tepër kur vendimmarrja e organit publik nuk ishte lidhur vetëm me faktet që kishin qenë bazë e procedimit penal, por edhe me shkelje të tjera administrative të konstatuara gjatë ushtrimit të detyrës. Sipas Kolegjit, Gjykata Administrative e Apelit duhej të analizonte pretendimet mbi ligjshmërinë e procedurës disiplinore, proporcionalitetin e masës së largimit, vlerësimin e performancës, ecurinë e procedimeve të tjera disiplinore dhe pasojat që mund të kishin ardhur nga veprimet ose mosveprimet e nëpunësit civil, pavarësisht kryerjes së rikontrollit tatimor. Për këto arsye, Kolegji vendosi prishjen e vendimit të Gjykatës Administrative të Apelit dhe dërgimin e çështjes për rishqyrtim, me tjetër trup gjykues.
Kolegji Penal i Gjykatës së Lartë
Në trajtimin e çështjeve të masave të sigurisë Gjykata e Lartë ka mbajtur ndër vite një standard të uniformizuar në përputhje me vendimin unifikues nr. 7, datë 14.10.2011 të Kolegjeve të Bashkuara të Gjykatës së Lartë, i cili ka luajtur rol të rëndësishëm orientues në praktikën gjyqësore. Megjithatë zbatimi i këtij standardi ka nxitur nevojën për të rivlerësuar disa orientime në raport me ndryshimet e mëvonshme ligjore dhe standardet e konsoliduara të Gjykatës Europiane për të Drejtat e Njeriut (GJEDNJ), veçanërisht lidhur me shqyrtimin real të masave alternative, vlerësimin konkret e të individualizuar të rrezikshmërisë së veprës dhe të personit, si dhe barrën e justifikimit të nevojës për caktimin ose vijimin e masës së sigurimit “arrest në burg”.
Në kuadër të këtij reflektimi, më 09.03.2025, Kryetari i Gjykatës së Lartë ndërmori nismën për ndryshimin e pjesshëm të praktikës gjyqësore të njësuar, lidhur me vendimin nr. 7, datë 14.10.2011 të Kolegjeve të Bashkuara të Gjykatës së Lartë dhe vendosi kalimin e çështjes në seancë gjyqësore përpara Kolegjeve të Bashkuara të Gjykatës së Lartë, për shqyrtimin e ndryshimit të pjesshëm të praktikës gjyqësore të njësuar dhe, sipas rastit, të njësimit ose zhvillimit të mëtejshëm të praktikës gjyqësore, lidhur me disa çështje.
Vendim unifikues nr. 61004-00141-00-2026, datë 04.05.2026 i Kolegjeve të Bashkuara
Maksima - 1. Masa e sigurimit “arrest në burg” ka karakter përjashtimor dhe nuk mund të justifikohet vetëm nga natyra e veprës penale, rëndësia e saj apo marzhi i dënimit, por kërkon një vlerësim konkret, të individualizuar dhe të mbështetur në fakte specifike të çështjes. 2. Në trajtimin e masave të sigurimit Gjykata ka detyrimin të shqyrtojë realisht masat alternative më pak kufizuese të lirisë personale dhe të arsyetojë shprehimisht pse ato nuk janë të mjaftueshme në rastin konkret. 3. Barra e justifikimit të nevojës për caktimin dhe vijimin e masës “arrest në burg” i takon prokurorisë, ndërsa gjykata ka detyrimin të verifikojë në çdo fazë proporcionalitetin dhe domosdoshmërinë e kufizimit të lirisë personale.
Fjalë kyçe – arrest në burg, arrest në shtëpi, masa sigurimi personal, neni 5 § 3 i KEDNJ, proporcionalitet, arsyetim i individualizuar, masa alternative, barrë prove, liri personale, rrezik abstrakt, kontroll gjyqësor efektiv, jurisprudenca e GJEDNJ, domosdoshmëri e masës, proces i rregullt ligjor.
Përmbledhje - Në vendimin nr. 61004-00141-00-2026, datë 04.05.2026 , Kolegjet e Bashkuara të Gjykatës së Lartë zhvilluan më tej standardet e zbatimit të masës së sigurimit “arrest në burg” në përputhje me nenin 5 § 3 të KEDNJ dhe jurisprudencën e Gjykatës Evropiane për të Drejtat e Njeriut, duke adresuar drejtpërdrejt problematikat e evidentuara në grupin e çështjeve “Hysa kundër Shqipërisë”. Gjykata theksoi se masa “arrest në burg” ka karakter përjashtimor dhe nuk mund të justifikohet vetëm ose kryesisht nga natyra e veprës penale, rëndësia e saj apo marzhi i dënimit, por kërkon një vlerësim konkret dhe të individualizuar të rrethanave të çështjes dhe të personit. Kolegjet e Bashkuara përcaktuan se gjykatat kanë detyrimin të shqyrtojnë realisht masat alternative më pak kufizuese të lirisë personale dhe të arsyetojnë shprehimisht pse ato nuk janë të mjaftueshme në rastin konkret, duke kërkuar një arsyetim të shprehur, të individualizuar dhe të mbështetur në fakte konkrete. Gjithashtu, Gjykata sqaroi se barra e justifikimit të nevojës për caktimin dhe vijimin e masës “arrest në burg” i takon prokurorisë, ndërsa gjykata ka detyrimin ta verifikojë këtë justifikim në çdo fazë të procedimit. Në zbatim të këtyre standardeve, në rastin konkret të marrë në shqyrtim Kolegjet e Bashkuara lanë në fuqi vendimin e Gjykatës së Apelit që kishte caktuar masën “arrest në shtëpi”, duke vlerësuar se argumentet e prokurorisë, të mbështetura kryesisht në natyrën e veprës, sasinë e lëndës narkotike dhe rrezikun abstrakt të largimit ose përsëritjes së veprës, nuk mjaftonin për të justifikuar automatikisht masën “arrest në burg” në mungesë të një analize konkrete mbi papërshtatshmërinë e masave alternative.
1. Vendimi nr. 00-2026-14 (1), datë 15.01.2026 i Kolegjit Penal
Maksima – Në gjykimin me ritin e shkurtuar, është e papranueshme paraqitja e akuzave të reja apo trajtimi i një fakti të ri penal. Rrjedhimisht, gjykata e apelit nuk mund të mbështesë prishjen e vendimit dhe kthimin e çështjes për rigjykim në referim të nenit 428/1/ç të KPP, mbi bazën e një ricilësimi më të rëndë të faktit apo të evidentimit të një vepre tjetër penale, veçanërisht kur apelues është vetëm i pandehuri, në respekt të parimit të mosrëndimit të pozitës së tij.
Fjalë kyçe – fakt i ri, ankim nga i pandehuri, akuza të reja, kufijtë e shqyrtimit të çështjes, cilësim i ndryshëm i faktit, reformatio in peius, gjykim i shkurtuar.
Përmbledhje – Në këtë çështje, rezulton se i pandehuri ishte deklaruar fajtor në gjykim të shkurtuar për korrupsion dhe ushtrim ndikimi të paligjshëm, duke u dënuar përfundimisht me 2 vite e 8 muaj burgim. Kundër këtij vendimi kishte ushtruar apel vetëm i pandehuri, ndërsa prokuroria nuk kishte ankimuar. Gjykata e Posaçme e Apelit, pa hyrë në shqyrtimin në themel, prishi vendimin dhe ktheu çështjen për rigjykim, duke arsyetuar se cilësimi juridik i faktit ishte i gabuar dhe se veprat duhej të trajtoheshin në kuadër të bashkëpunimit të veçantë në formën e “grupit të strukturuar kriminal”, dhe evidentoi një fakt të ri penal. KPGJL vlerëson se kjo qasje përbën interpretim të gabuar të ligjit procedural penal, pasi në kushtet e zhvillimit të gjykimit me ritin e shkurtuar mungon faza e shqyrtimit gjyqësor në kuptimin e marrjes së provave, çka përjashton mundësinë e paraqitjes së akuzave të reja apo të trajtimit të një fakti të ri penal sipas neneve 373 dhe 374 të KPP. Në këtë kontekst, çdo aktivizim i prokurorit për të modifikuar ose zgjeruar akuzën është proceduralisht i pamundur, dhe zgjidhja e vetme mbetet regjistrimi i një procedimi të ri penal. Njëkohësisht, Kolegji thekson se gjykata e apelit, në kushtet kur apelues është vetëm i pandehuri, nuk mund të orientojë procesin drejt një cilësimi juridik më të rëndë, as drejtpërdrejt dhe as përmes kthimit të çështjes për rigjykim, pasi kjo cenon parimin e mosrëndimit të pozitës së të pandehurit dhe kufijtë e shqyrtimit të çështjes në apel sipas nenit 425/3 të KPP. Për rrjedhojë, referimi i gjykatës së apelit në nenin 428/1/ç të KPP për të justifikuar prishjen e vendimit mbi bazën e pavlefshmërisë absolute, në lidhje me akuzat e reja apo ushtrimin e ndjekjes penale, rezulton i pabazuar, pasi nuk gjendemi në kushtet procedurale të aplikimit të këtyre dispozitave. Në këto rrethana, Kolegji arrin në përfundimin se vendimi i gjykatës së apelit është marrë në kundërshtim me rregullat procedurale që disiplinon gjykimin e shkurtuar dhe kufijtë e shqyrtimit në apel, duke çuar në prishjen e tij dhe kthimin e çështjes për rishqyrtim në të njëjtën gjykatë me tjetër trup gjykues.
2. Vendimi nr. 00-2026-141 (28), datë 10.02.2026 i Kolegjit Penal
Maksima – Karakteri sui generis i akteve administrative të organeve të kthimit dhe kompensimit të pronave, si edhe kontrolli i tyre administrativ ose gjyqësor civil, nuk përjashtojnë automatikisht përgjegjësinë penale të funksionarëve publikë që i kanë nxjerrë ato. Gjykata e apelit ka detyrimin të analizojë në mënyrë të plotë, konkrete dhe të individualizuar veprimet e secilit të pandehur, provat relevante dhe elementet e veprës penale, duke dhënë një arsyetim të plotë e shterues.
Fjalë kyçe – shpërdorim detyre, akte administrative sui generis, falsifikim dokumentesh, çmuarje provash, përgjegjësi e funksionarit shtetëror, funksionar publik.
Përmbledhje – Në këtë çështje, u shqyrtua rekursi i prokurorisë kundër vendimit të Gjykatës së Apelit Vlorë, e cila kishte ndryshuar vendimin e shkallës së parë dhe kishte deklaruar të pafajshëm të pandehurit të akuzuar për “shpërdorim detyre” dhe “falsifikim dokumentesh”, në lidhje me një procedurë administrative për njohjen dhe kthimin e pronës. Kolegji vlerësoi se rekursi ngrihej mbi shkaqe procedurale të parashikuara nga neni 432/1/b i KPP, pasi vendimi i apelit nuk përmbante një arsyetim të plotë dhe shterues mbi provat, elementet objektivë e subjektivë të veprave penale dhe rolin konkret të secilit të pandehur. Gjykata e Lartë çmoi se gjykata e apelit kishte gabuar kur kishte përdorur karakterin sui generis të akteve të ish-ZRKKP si argument përjashtues ndaj përgjegjësisë penale, pa bërë dallimin midis kontrollit të ligjshmërisë së aktit administrativ dhe vlerësimit penal të sjelljes së funksionarëve publikë. Duke konstatuar mungesë arsyetimi dhe mosvlerësim të plotë të provave, Kolegji Penal prishi vendimin e apelit dhe e ktheu çështjen për rishqyrtim me tjetër trup gjykues.
3. Vendimi nr. 00-2026-167 (32), datë 17.02.2026 i Kolegjit Penal
Maksima – 1. Mosrespektimi i rregullave për identifikimin dhe thirrjen e viktimave nuk përbën automatikisht pavlefshmëri absolute të procesit penal, për sa kohë gjykata e apelit, në funksionin e saj rishikues mbi faktin dhe ligjin, ka mundësinë të riparojë të metat procedurale përmes shqyrtimit në themel të çështjes. 2. Nocioni i viktimës në veprën penale të mashtrimit nuk kufizohet vetëm në subjektet që pësojnë drejtpërdrejt dëm ekonomik, por përfshin edhe ata që preken nga shpërdorimi i besimit dhe marrëdhëniet juridike të krijuara.
Fjalë kyçe – mashtrim, personat e legjitimuar për t’u thirrur në proces, thirrje në gjykim, viktimë e veprës penale, e drejta e mbrojtjes, njoftim i rregullt i viktimës.
Përmbledhje - Në këtë çështje, u shqyrtua rekursi i Prokurorisë kundër vendimit të gjykatës së apelit, e cila kishte prishur vendimin e shkallës së parë dhe kishte kthyer çështjen për rigjykim, duke e konsideruar atë absolutisht të pavlefshëm për shkak të mosidentifikimit dhe mosnjoftimit të plotë të viktimave të veprës penale. KPGJL vlerësoi se gjykata e apelit kishte zbatuar gabim ligjin procedural, duke e konsideruar mosnjoftimin e të gjitha viktimave si shkak për pavlefshmëri absolute të vendimit të shkallës së parë. Kolegji thekson se pavlefshmëria absolute, sipas nenit 128 të KPP, ka karakter taksativ dhe lidhet vetëm me shkelje që prekin interesa thelbësore të procesit, ndërsa jo çdo mangësi në thirrjen e viktimave përbën automatikisht një pavlefshmëri të tillë. Në rastin konkret, fakti që një pjesë e viktimave ishin identifikuar dhe disa prej tyre ishin dëgjuar si dëshmitarë, si dhe prania në proces e kallëzueses, përjashton ekzistencën e një pavlefshmërie absolute. Në këtë kuadër, Kolegji vlerëson se gjykata e apelit, si gjykatë me juridiksion të plotë mbi faktin dhe ligjin, kishte detyrimin të vijonte shqyrtimin e çështjes në themel, duke plotësuar hetimin gjyqësor dhe duke thirrur personat e tjerë të identifikuar si viktima, pa qenë e nevojshme kthimi i çështjes për rigjykim në shkallë të parë. Njëkohësisht, Kolegji saktëson se në veprën penale të mashtrimit, cilësia e viktimës nuk kufizohet vetëm tek personat që kanë pësuar drejtpërdrejt dëm ekonomik, por mund të përfshijë edhe subjekte të tjera që janë cenuar nga shpërdorimi i besimit dhe nga veprimet mashtruese, përfshirë edhe kallëzuesen në këtë rast, e cila është prekur në ushtrimin e aktivitetit të saj profesional dhe në marrëdhëniet me klientët. Në përfundim, Kolegji Penal çmon se vendimi i gjykatës së apelit duhet të prishet për shkak të zbatimit të gabuar të ligjit procedural dhe çështja të kthehet për rishqyrtim në këtë gjykatë, e cila duhet të shqyrtojë çështjen në themel, duke respektuar garancitë procedurale dhe duke dhënë përgjigje të plotë pretendimeve të palëve.
4. Vendimi nr. 00-2026-443 (35), datë 17.02.2026 i Kolegjit Penal
Maksima – 1. Efektet e masave të sigurimit “arrest në burg” të caktuara për procedime penale të ndryshme fillojnë nga momenti i njoftimit të secilës masë dhe afatet e paraburgimit llogariten në mënyrë autonome për çdo procedim, duke rrjedhur paralelisht. 2. Periudha gjatë së cilës ekzekutohet një dënim penal i formës së prerë nuk përllogaritet si kohë paraburgimi për një procedim tjetër, pasi kjo periudhë përbën vetëm kohë vuajtjeje dënimi dhe sjell ndalimin ex lege të afateve të paraburgimit, duke përjashtuar çdo përllogaritje të dyfishtë të së njëjtës kohë fizike qëndrimi në burg.
Fjalë kyçe – afat paraburgimi, efektet e masës së re të sigurimit, ekzekutim dënimi, llogaritja e afateve kohore, arrest në burg, mbivendosje e masave të sigurimit, përllogaritje e kohëzgjatjes së masave të sigurimit.
Përmbledhje - Në këtë çështje, u shqyrtua rekursi i paraqitur nga kërkuesi X kundër vendimit të Gjykatës së Posaçme të Apelit, që kishte lënë në fuqi rrëzimin e kërkesës për konstatimin e humbjes së fuqisë së paraburgimit. Kërkuesi pretendonte se kishte tejkaluar afatin maksimal trevjeçar të paraburgimit, duke kërkuar lirimin e menjëhershëm. Në shqyrtimin e themelit, Kolegji evidentoi se ndaj kërkuesit ishin caktuar disa masa sigurimi “arrest në burg” në kuadër të procedimeve të ndryshme penale, të cilat i ishin njoftuar në momente të ndryshme kohore. Në këtë kontekst, ai rrëzoi arsyetimin e gjykatës së shkallës së parë, duke sqaruar se legjislacioni procedural penal nuk parashikon pezullimin apo shtyrjen e efekteve të një mase sigurimi për shkak të ekzistencës së një mase tjetër apo të një dënimi penal. Për rrjedhojë, secila masë sigurimi prodhon efektet e saj juridike nga momenti i njoftimit dhe afatet e paraburgimit për secilin procedim llogariten në mënyrë të pavarur dhe mund të rrjedhin paralelisht. Nga ana tjetër, Kolegji bëri dallimin ndërmjet regjimit të paraburgimit dhe atij të ekzekutimit të dënimit penal të formës së prerë. Ai vlerësoi se periudha gjatë së cilës kërkuesi ka qenë në ekzekutim të një dënimi penal nuk mund të përllogaritet njëkohësisht si kohë paraburgimi për një procedim tjetër, pasi kjo kohë përbën ekskluzivisht vuajtje dënimi dhe për efekt të nenit 462 të KPP, sjell ndalimin e afateve të paraburgimit. Duke marrë në konsideratë edhe periudhat e pezullimit të afateve gjatë gjykimit, Kolegji arriti në përfundimin se në momentin e paraqitjes së kërkesës nuk ishte tejkaluar afati maksimal i paraburgimit. Për rrjedhojë, ai vlerësoi të drejtë arsyetimin e gjykatës së apelit dhe la në fuqi vendimin e saj, duke rrëzuar rekursin.
5. Vendimi nr. 00-2026-219, datë 19.02.2026 i Kolegjit Penal
Maksima – Gjyqtari që disponon i pari mbi një kërkesë gjatë hetimeve paraprake për një procedim penal konstituohet ipso iure si gjyqtari kompetent për të gjitha kërkesat e mëvonshme të atij procedimi, sipas nenit 278/2 të KPP. Kjo kompetencë nuk mund të zëvendësohet me short, kalim administrativ apo interpretim formal që cenon gjyqtarin e caktuar me ligj.
Fjalë kyçe – vazhdimësia e kompetencës, kërkesat që burojnë nga i njëjti procedim, zëvendësim mase sigurimi, gjyqtar i hetimeve paraprake, gjyqtar natyral i çështjes.
Përmbledhje - Në këtë çështje, u shqyrtua mosmarrëveshja për kompetencë funksionale ndërmjet gjyqtarëve të Gjykatës së Shkallës së Parë të Juridiksionit të Përgjithshëm Elbasan, lidhur me kërkesën e personit nën hetim për zëvendësimin e masës së sigurimit personal, paraqitur në kuadër të procedimit penal nr. 1285/2023. Mosmarrëveshja lindi pas largimit të gjyqtares së mëparshme të hetimeve paraprake, pasi kërkesat e lidhura me të njëjtin procedim u kaluan ndërmjet disa gjyqtarëve, të cilët shpallën në mënyrë të njëpasnjëshme moskompetencën funksionale. Kolegji theksoi se në ushtrimin e funksionit gjyqësor, përcaktimi i kompetencës funksionale nuk mund të kthehet në qëllim në vetvete, sidomos në çështje që lidhen me masat e sigurimit personal, ku kërkohet gjykim efektiv dhe brenda afateve të arsyeshme. Ai vlerësoi se mënyra jo e unifikuar e administrimit dhe shpërndarjes së kërkesave në këtë procedim penal kishte sjellë mosmarrëveshje të panevojshme, duke cenuar sigurinë juridike, parimin e gjyqtarit të caktuar me ligj dhe efikasitetin e administrimit të drejtësisë. Në interpretim të neneve 278/2 dhe 260/4 të KPP, Kolegji arriti në përfundimin se gjyqtari që shqyrton dhe disponon mbi kërkesën e parë gjatë hetimeve paraprake për një procedim penal bëhet ipso iure gjyqtari kompetent për të gjitha kërkesat e mëvonshme që lidhen me atë procedim, përfshirë edhe kërkesat për zëvendësim të masës së sigurimit. Në rastin konkret, meqenëse gjyqtarja I. H. kishte disponuar më parë mbi kërkesën urgjente nr. 04, datë 04.01.2026, ajo ishte konstituuar ligjërisht si gjyqtare e hetimeve paraprake për procedimin penal nr. 1285/2023 dhe, për rrjedhojë, kishte kompetencë funksionale edhe për shqyrtimin e kërkesës së personit nën hetim. Shpallja e moskompetencës nga ana e saj u vlerësua si jo në përputhje me nenin 278/2 të KPP, pasi vazhdimësia e kompetencës buron drejtpërdrejt nga ligji dhe nuk mund të cenohet nga kalime administrative, rindarje me short apo diskutime në mbledhjen e gjyqtarëve. Në përfundim, Kolegji zgjidhi mosmarrëveshjen duke caktuar si gjyqtare kompetente gjyqtaren I. H., dhe urdhëroi vijimin e menjëhershëm të gjykimit prej saj.
6. Vendimi nr. 00-2026-208 (38), datë 19.02.2026 i Kolegjit Penal
Maksima –Regjistrimet private (audio) të realizuara nga viktima mund të përdoren si prova materiale në procesin penal, nëse administrohen dhe autentifikohen sipas ligjit. Megjithatë, fuqia provuese e tyre duhet të vlerësohet në mënyrë të plotë, të gjithanshme dhe në raport me provat e tjera të administruara, sipas standardit të nenit 152 të KPP dhe bindjes “përtej çdo dyshimi të arsyeshëm”.
Fjalë kyçe –regjistrime private audio, prova materiale, ekspertim zëri, ekspert kriminalistik, papërdorshmëria e provës, indicje, analiza e provave, kufijtë e ankimit, përsëritja e shqyrtimit gjyqësor, mashtrim.
Përmbledhje – Në këtë çështje, gjykata e apelit e kishte deklaruar fajtore të pandehurën për veprën penale të mashtrimit, pasi kishte përsëritur shqyrtimin gjyqësor dhe kishte administruar një ekspertim audio për identifikimin e zërit të saj në regjistrimet e realizuara nga viktima. Në rekurs, mbrojtja kundërshtoi ligjshmërinë e ekspertimit, kompetencën e ekspertit, përdorimin e programeve të pacertifikuara, si dhe faktin që gjykata e apelit kishte marrë prova të reja tej kufijve të ankimit. KPGJL vlerëson se gjykata e apelit ka vepruar brenda kompetencave të saj procedurale, pasi përsëritja e shqyrtimit gjyqësor dhe marrja e provave të reja lejohen nga neni 427 i KPP, kur gjykata e çmon të domosdoshme për kontrollin efektiv të çështjes. Kolegji arsyeton se eksperti i caktuar rezultonte i regjistruar si ekspert kriminalistik dhe përmbushte kriteret e nenit 179 të KPP, ndërsa pretendimet mbi metodologjinë, programet e përdorura apo nivelin e specializimit prekin fuqinë bindëse të ekspertimit dhe jo vlefshmërinë procedurale të tij. Në këtë kuptim, Kolegji thekson se mendimi i ekspertit nuk ka vlerë të paracaktuar dhe i nënshtrohet çmuarjes së lirë të gjykatës sipas nenit 152 të KPP. Njëkohësisht, KPGJL mban qëndrimin se regjistrimet audio private të realizuara nga viktima nuk përbëjnë “përgjime procedurale” në kuptim të neneve 221–223 të KPP dhe, për rrjedhojë, nuk janë të papërdorshme vetëm për shkak të mënyrës së realizimit të tyre. Sipas Kolegjit, këto regjistrime mund të administrohen si prova materiale, për sa kohë autentikohen dhe vlerësohen në raport me provat e tjera të procesit. Megjithatë, Kolegji Penal konstaton se gjykata e apelit nuk kishte kryer një analizë të plotë dhe të gjithanshme të provave, sidomos në raport me përmbajtjen konkrete të materialit audio dhe lidhjen e tij me provat e tjera shkresore dhe deklarative të administruara gjatë gjykimit. Sipas Kolegjit, vendimi i Apelit nuk pasqyronte qartë procesin logjik të çmuarjes së indicjeve dhe nuk arsyetonte në mënyrë të mjaftueshme se si provat indirekte krijonin bindjen “përtej çdo dyshimi të arsyeshëm”, sipas kërkesave të nenit 152/2 të KPP. Në këto kushte, KPGJL arrin në përfundimin se vendimi i Gjykatës së Apelit paraqet mangësi në arsyetim lidhur me analizën dhe vlerësimin tërësor të provave, çka përbën shkak për prishjen e tij dhe kthimin e çështjes për rigjykim me tjetër trup gjykues.
7. Vendimi nr. 00-2026-245, datë 26.02.2026 i Kolegjit Penal
Maksima – Gjyqtari i seancës paraprake konsiderohet i konstituuar ipso lege në momentin e caktimit të parë me short për një nga kërkesat e parashikuara nga nenet 329, 329/a dhe 331 të KPP dhe për rrjedhojë, ai është kompetent për shqyrtimin e çdo kërkese tjetër të lidhur me të njëjtin procedim penal, pavarësisht momentit të mëvonshëm të paraqitjes së tyre.
Fjalë kyçe – kompetenca funksionale, gjyqtar i seancës paraprake, gjyqtar natyral i çështjes, short elektronik, ankim vendim pushimi, kërkesat që burojnë nga i njëjti procedim, konstituimi i seancës paraprake.
Përmbledhje - Në këtë çështje, u shqyrtua mosmarrëveshja për kompetence funksionale ndërmjet dy gjyqtarëve të Gjykatës së Shkallës së Parë të Juridiksionit të Përgjithshëm Sarandë, lidhur me shqyrtimin e ankimit ndaj një vendimi pushimi të prokurorit në kuadër të të njëjtit procedim penal. Mosmarrëveshja lindi pasi njëri gjyqtar shpalli moskompetencën duke u bazuar në përparësinë e regjistrimit të një ankimi tjetër të mëhershëm ndaj të njëjtit vendim, ndërsa gjyqtari tjetër pretendoi se kompetenca duhej të përcaktohej nga momenti i konstituimit të gjyqtarit të seancës paraprake përmes regjistrimit të kërkesës për dërgimin e çështjes në gjyq. KPGJL arriti në përfundimin se momenti përcaktues për konstituimin e gjyqtarit të seancës paraprake është caktimi i tij i parë me short për shqyrtimin e një prej kërkesave që lidhen me fazën paraprake të procedimit penal. Në këtë kuptim, gjyqtari i parë i caktuar për një nga këto kërkesa konsiderohet “gjyqtari natyral” për të gjithë fazën paraprake dhe ka kompetencë për të shqyrtuar çdo kërkesë tjetër që lidhet me të njëjtin procedim penal. Duke zbatuar këtë parim në rastin konkret, Kolegji konstatoi se ankimi i parë ndaj vendimit të pushimit ishte regjistruar dhe caktuar me short tek gjyqtarja E.Sh., çka e bënte atë gjyqtaren e konstituuar fillimisht në këtë fazë procedurale. Për rrjedhojë, edhe ankimi i mëvonshëm i paraqitur nga një viktimë tjetër ndaj të njëjtit vendim pushimi duhej të shqyrtohej nga i njëjti gjyqtar, me qëllim garantimin e unitetit të gjykimit, shmangien e vendimeve kontradiktore dhe respektimin e parimit të gjyqtarit natyral. Në përfundim, Kolegji vendosi zgjidhjen e mosmarrëveshjes duke përcaktuar si gjyqtar kompetent për shqyrtimin e ankimit gjyqtaren E.Sh., si gjyqtarja e seancës paraprake e caktuar e para me short për shqyrtimin e kërkesave në kuadër të të njëjtit procedim penal.
8. Vendimi nr. 00-2026-342 (46), datë 10.03.2026 i Kolegjit Penal
Maksima – Në veprën penale të “Shkeljes së rregullave të mbrojtjes në punë”, të parashikuar nga neni 289 i KP, përjashtimi i përgjegjësisë penale nuk mund të mbështetet vetëm në pakujdesinë e viktimës, pa u identifikuar më parë subjekti i posaçëm mbi të cilin rëndon detyrimi ligjor për organizimin, zbatimin dhe kontrollin efektiv të masave të sigurisë në punë, si dhe pa u verifikuar vlefshmëria juridike e çdo delegimi të pretenduar të këtyre kompetencave.
Fjalë kyçe – subjekt i posaçëm, ushtrimi i funksioneve të drejtuesit teknik, vlefshmëria e delegimit të kompetencave, aksident në punë, kontroll i masave të sigurisë në punë, lidhje shkakësore, shkelja e rregullave të mbrojtjes në punë.
Përmbledhje - Në këtë çështje, u shqyrtua rekursi i paraqitur nga trashëgimtarët e viktimës kundër vendimit të gjykatës së apelit, e cila kishte lënë në fuqi vendimin për pushimin e procedimit penal lidhur me veprën “Shkelja e rregullave të mbrojtjes në punë”, të parashikuar nga neni 289 i KP. Çështja lidhej me vdekjen e një punëmarrësi në një kantier ndërtimi, si pasojë e rënies nga lartësia gjatë kryerjes së punimeve. Gjykatat e faktit kishin pranuar kërkesën për pushimin e procedimit, duke vlerësuar se aksidenti kishte ardhur nga pakujdesia e vetë viktimës dhe se nga ana e punëdhënësit nuk rezultonin shkelje të rregullave të sigurisë në punë. KPGJL vlerësoi se ky përfundim ishte arritur pa analizuar në mënyrë të plotë një element thelbësor të veprës penale të parashikuar nga neni 289 i KP, konkretisht subjektin e posaçëm mbi të cilin rëndonte detyrimi ligjor për organizimin, zbatimin dhe kontrollin e masave të sigurisë në punë. Kolegji theksoi se kjo dispozitë është blankete (gjithëpërfshirëse) dhe kërkon identifikimin e normave konkrete të shkelura, të personit përgjegjës sipas ligjit dhe të lidhjes shkakësore ndërmjet shkeljes dhe pasojës. Në këtë kuadër, Kolegji çmoi se gjykata e apelit kishte barazuar praninë faktike të një inxhinieri në kantier me ushtrimin e funksioneve të drejtuesit teknik ose koordinatorit të sigurisë, pa verifikuar nëse ekzistonte një akt formal delegimi dhe nëse personi i pretenduar si zëvendësues përmbushte kriteret ligjore dhe profesionale për këtë funksion. Për rrjedhojë, përfundimi se mungonin elementet e veprës penale u konsiderua i paargumentuar dhe në zbatim të gabuar të ligjit material penal. Gjithashtu, Kolegji vlerësoi se gjykata e apelit nuk kishte ushtruar kontroll real dhe substancial mbi plotësinë e hetimeve paraprake. Ajo nuk kishte analizuar në mënyrë të mjaftueshme mospërputhjet lidhur me pajisjen e viktimës me rrip sigurimi, përdorimin e kaskës mbrojtëse, mënyrën e montimit të skelës dhe efektivitetin e kontrollit të sigurisë në kantier. Kolegji theksoi se e drejta e punëmarrësit për të ndërprerë punën në kushte rreziku nuk mund të shërbejë si mekanizëm për transferimin e përgjegjësisë penale nga subjekti i posaçëm tek vetë punëmarrësi. Për këto arsye, Kolegji Penal arriti në përfundimin se vendimi i Gjykatës së Apelit ishte marrë me zbatim të gabuar të ligjit material dhe me mangësi thelbësore arsyetimi. Për pasojë, vendimi u prish dhe çështja u dërgua për rishqyrtim në Gjykatën e Apelit, me tjetër trup gjykues.
Kolegji Civil i Gjykatës së Lartë
1.Vendim nr. 00-2025-4900 (621), datë 22.12.2025 i Kolegjit Civil
Maksima – a. Në gjykimet me objekt “Zgjidhjen e martesës”, kur nga kjo martesë ka fëmijë të mitur, gjykata, kur pranon padinë, ka detyrimin të shprehet krahas zgjidhjes së martesës edhe për rregullimin e pasojave të kësaj zgjidhjeje në raport me fëmijët. Në këto raste, për të gjithë gjykimin merr përparësi vlerësimi i interesit më të lartë të të miturit.
Kur i mituri jeton në një vend tjetër, jashtë Republikës së Shqipërisë, gjykata duhet të konstatojë, të bindet dhe të përcaktojë “vendqëndrimin e zakonshëm” të fëmijës, duke iu referuar kohëzgjatjes së qëndrimit në atë vend, arsyeve të zhvendosjes së familjes dhe kushteve social-ekonomike të fëmijës.
Nëse në vlerësim të këtyre fakteve, gjykata shqiptare bindet se interesi më i lartë i të miturit vlerësohet para saj si dhe të dy prindërit janë dakord me këtë juridiksion, gjykata shqiptare ka juridiksion për zgjidhjen e martesës dhe rregullimin e pasojave të kësaj zgjidhjeje në raport me fëmijët.
Në të kundërt, nëse referuar kritereve të mësipërme, gjykata shqiptare përcakton se “vendqëndrimi i zakonshëm” i fëmijës është jashtë Republikës së Shqipërisë, duhet të deklarojë nxjerrjen e çështjes jashtë juridiksionit të saj.
b. Gjykimi për çështje me objekt “rregullimin ose ndryshimin e mënyrës së ushtrimit të përgjegjësisë prindërore”, duhet të zhvillohet në vendqëndrimin e zakonshëm të fëmijës, konstatuar kjo referuar kritereve të përcaktuara më lart.
Në rast se ky vendqëndrim i zakonshëm ka ndryshuar në raport me vendqëndrimin e mëparshëm dhe gjykatën që ka përcaktuar fillimisht mënyrën e ushtrimit të përgjegjësisë prindërore, gjykimi për ndryshimin e saj duhet të zhvillohet në gjykatën e vendqëndrimit të zakonshëm të ri.
Kur gjykata shqiptare konstaton se vendqëndrimi i zakonshëm i fëmijës së mitur është jashtë Republikës së Shqipërisë, deklaron nxjerrjen e çështjes jashtë juridiksionit, përveç kur vlerëson se kjo bie ndesh me interesin më të lartë të fëmijës.
c. Përcaktimi apo ndryshimi i detyrimit për ushqim të fëmijës së mitur është pjesë e ushtrimit të përgjegjësisë prindërore dhe gjykimi mbi këtë kërkim bëhet nga gjykata e vendqëndrimit të zakonshëm të të miturit.
Në rastet kur ky vendqëndrim i zakonshëm është jashtë Republikës së Shqipërisë, gjykata shqiptare nuk ka juridiksion, përveç kur vlerëson se kjo bie ndesh me interesin më të lartë të fëmijës.
Gjykata shqiptare ka juridiksion kur kërkimet për përcaktimin apo ndryshimin e detyrimit për ushqim ngrihen si kërkime më vete, si masa mbrojtëse për të miturin, përpara gjykimit për zgjidhjen e martesës dhe rregullimin e pasojave, me efekt deri në rregullimin e tyre, kur prindi kërkues e ka vendqëndrimin e zakonshëm në Republikën e Shqipërisë.
ç. Lejimi i lëvizjes së fëmijës së mitur jashtë vendit, si pjesë e ushtrimit të përgjegjësisë prindërore, rregullohet nga gjykata e vendqëndrimit të zakonshëm të të miturit.
Gjykata shqiptare nuk ka juridiksion nëse ky vendqëndrim është jashtë Republikës së Shqipërisë.
Gjykata shqiptare ka juridiksion në rastet kur fëmija i mitur, për arsye të ndryshme ndodhet përkohësisht në Republikën e Shqipërisë, për lëvizjen e tij drejt vendit ku ka vendqëndrimin e zakonshëm ose kur nga Republika e Shqipërisë nevojitet autorizim për hyrjen e tij përkohësisht në Republikën e Shqipërisë.
Në zbatim të Konventës së Hagës “Për aspektet civile të rrëmbimit ndërkombëtar të fëmijëve”, juridiksioni për çështjet e përgjegjësisë prindërore u takon gjykatave të shtetit të vendqëndrimit të zakonshëm të fëmijës përpara largimit apo mbajtjes së paligjshme. Gjykatat e shtetit ku fëmija është sjellë, përfshirë ato shqiptare, kanë juridiksion të kufizuar vetëm për të vendosur mbi kthimin e menjëhershëm të fëmijës, pa ndërhyrë në themelin e mosmarrëveshjes mbi përgjegjësinë prindërore, e cila zgjidhet nga gjykata e vendqëndrimit të zakonshëm.
Kërkesa për kthimin e fëmijës nuk varet nga ekzistenca e një procesi zgjidhjeje martese, por thjesht nga fakti i largimit pa pëlqimin e prindit tjetër që ushtron përgjegjësinë prindërore. Vendimet e autoriteteve që urdhërojnë kthimin e fëmijës nuk zgjidhin në themel aspektet e kujdestarisë apo të drejtave prindërore, por synojnë vetëm rivendosjen e status quo, në mënyrë që gjykata e vendqëndrimit të zakonshëm të fëmijës të marrë vendimin përfundimtar mbi këto çështje.
Fjalë kyçe - Zgjidhje martese, fëmijë të mitur, vendqëndrimin e zakonshëm i fëmijës, ushtrimi i përgjegjësisë prindërore, interesi më i lartë i fëmijës, Konventa e Hagës, lex specialis, juridiksion i gjykatave shqiptare, integrim familjar dhe shoqëror, qendra reale e jetës, marrëveshje e prindërve, juridiksion në çështjet familjare, fëmijë i mitur, standarde ndërkombëtare.
Përmbledhje - Çështja e shtruar për njësimin e praktikës gjyqësore lidhej me përcaktimin e juridiksionit ndërkombëtar të gjykatave shqiptare në një padi për zgjidhje martese dhe rregullimin e pasojave ndaj fëmijëve të mitur, në kushtet kur palët dhe fëmijët jetonin prej 15 vitesh në Greqi. Gjykata e Shkallës së Parë të Juridiksionit të Përgjithshëm Elbasan, duke marrë në shqyrtim kryesisht juridiksionin gjyqësor, konstatoi se palët ishin integruar ekonomikisht, familjarisht dhe shoqërisht në Greqi, ku fëmijët kishin lindur, ndiqnin shkollën dhe kishin qendrën reale të jetës së tyre. Për këtë arsye, ajo vlerësoi se vendqëndrimi i zakonshëm i të miturve ndodhej në Greqi dhe shpalli nxjerrjen e çështjes jashtë juridiksionit gjyqësor shqiptar. Sipas gjykatës, duke qenë se çështja paraqet elemente të huaja, juridiksioni rregullohet nga Konventa e Hagës e vitit 1996, e cila ka epërsi ndaj legjislacionit të brendshëm, sipas Kushtetutës dhe ligjit nr. 10428/2011. Kundër vendimit të Gjykatës së Shkallës së Parë të Juridiksionit të Përgjithshëm Elbasan, ka paraqitur rekurs të veçantë pala paditëse.
Kolegji Civil i Gjykatës së Lartë vlerësoi se çështja ngrinte nevojën për njësim të praktikës lidhur me raportin ndërmjet padisë për zgjidhjen e martesës dhe çështjeve të përgjegjësisë prindërore si kërkime të ndërvarura, interpretimin e nocionit “vendqëndrim i zakonshëm”, përparësinë e zbatimit të Konventës së Hagës të vitit 1996 në raport me legjislacionin e brendshëm si dhe ekzistencës së praktikave divergjente brenda Kolegjit dhe gjykatave më të ulëta. KCGJL vlerëson se, nga pikëpamja e hierarkisë dhe specialitetit normativ, dispozitat e Konventës së Hagës përbëjnë lex specialis në raport me normën e përgjithshme të nenit 73 të LDNP, kur çështja ka të bëjë me masa për mbrojtjen e fëmijës. Kolegji sqaroi se ekzistenca e dakordësisë së prindërve për juridiksionin shqiptar nuk është e mjaftueshme në vetvete, pasi gjykata duhet të verifikojë në mënyrë konkrete nëse shqyrtimi i çështjes në Shqipëri përputhet me interesin më të lartë të të miturit. Për këtë qëllim, ajo duhet të analizojë elemente faktike si kohëzgjatja dhe stabiliteti i qëndrimit të fëmijës, integrimi arsimor, marrëdhëniet familjare e shoqërore, njohuritë gjuhësore dhe integrimi kulturor, duke identifikuar shtetin që përbën “qendrën reale të jetës” së tij. Në rastin e foshnjave apo fëmijëve shumë të vegjël, gjykata duhet të vlerësojë vendqëndrimin e zakonshëm të prindit që ushtron realisht kujdesin mbi fëmijën dhe në rastin e fëmijëve të vendosur në kushte trajtimi specifik, rrethanat në të cilat përfitohet ky trajtim. Në këtë kuptim, regjistrimi formal në gjendjen civile, origjina kombëtare e prindërve ose synimet e ardhshme për t’u zhvendosur nuk janë elemente përcaktuese të vendqëndrimit të zakonshëm. Në përfundim, në rastin konkret KCGJL vlerësoi se gjykata e shkallës së parë kishte zbatuar drejt standardet e Konventës së Hagës dhe kriterin e vendqëndrimit të zakonshëm të fëmijës si faktor përcaktues të juridiksionit ndërkombëtar, duke lënë në fuqi vendimin për nxjerrjen e çështjes jashtë juridiksionit gjyqësor shqiptar.
2. Vendimi nr. 00-2025-4897 (411), datë 24.09.2025 i Kolegjit Civil
Maksima - Masa e sigurimit të padisë nuk mund të përkojë në përmbajtje me vetë objektin e padisë ose të sjellë paraprakisht realizimin e kërkimit të paditësit, pasi funksioni i saj është vetëm garantimi i ekzekutimit të vendimit të ardhshëm gjyqësor.
Fjalë kyçe - Masë e përkohshme e sigurimit të padisë, kontratë furnizimi, kusht kontraktor, e drejtë ekskluziviteti.
Përmbledhje - Nga shqyrtimi i çështjes rezulton se ndërmjet shoqërisë “X” SHPK, në cilësinë e blerësit, dhe shoqërisë “Y” SHPK, në cilësinë e furnizuesit të materialeve të gurta, është lidhur një kontratë furnizimi me afat 5-vjeçar. Sipas saj, i furnizuari gëzonte të drejtën e ekskluzivitetit, duke e ndaluar furnizuesin që të tregtojë lëndën e parë të përcaktuar në kontratë te çdo person tjetër, brenda apo jashtë Shqipërisë. Në rast shkeljeje të këtij detyrimi në kontratë ishin përcaktuar pasojat në formën e kushtit penal. Shoqëria "X" SHPK me pretendimin se shoqëria “Y" SHPK nuk ka respektuar të drejtën e ekskluzivitetit (kusht kontraktor) ka paraqitur kërkesën për marrjen e sigurimit të padisë duke kërkuar: i) pezullimin e lejes së shfrytëzimit me objekt "leje minerare shfrytëzimi për mineralin gëlqeror të mermerizuar"; ii) bllokimin në sistemin e doganave të së drejtës së "Y" SHPK për të tregtuar/eksportuar mineralet objekt i kontratës së furnizimit, brenda dhe jashtë vendit. Gjykata e Apelit e Juridiksionit të Përgjithshëm vendosi lënien në fuqi të vendimit të Gjykatës së Shkallës së Parë të Juridiksionit të Përgjithshëm Durrës e cila pranoi pjesërisht kërkesën për sigurimin e padisë, duke vendosur ndalimin e eksportimit. Kolegji vlerësoi se vendimet e gjykatave të faktit kanë keqinterpretuar normat procedurale për masën e sigurimit të padisë si dhe janë marrë në shkelje të vendimit njësues nr. 10, datë 24.03.2004 të Kolegjeve të Bashkuara të Gjykatës së Lartë sipas të cilit masa e përkohshme e sigurimit të padisë që vendoset nga gjykata, nuk ka kuptim të jetë e njëjtë me urdhërimin për përmbushjen e kërkimit të palës paditëse të shprehur në objektin e padisë. Ndërkohë në eventualitetin e paraqitjes së një padie me objekt shpërblimin e dëmit kontraktor, masa e sigurimit e caktuar nuk do të siguronte ekzekutimin e detyrimit dhe as që është arsyetuar nga gjykata e faktit në këtë aspekt. Në një rast të tillë, masat e sigurimit që do të mund të siguronin ekzekutimin e vendimit në eventualitetin e suksesit të padisë do të ishin sekuestroja mbi pasurinë (sende të luajtshme a të paluajtshme) apo llogaritë bankare e kreditë e palës që ka pretenduar se ka shkaktuar dëmin. Për këtë arsye, KCGJL vendosi ndryshimin e vendimit të Gjykatës së Shkallës së Parë të Juridiksionit të Përgjithshëm Durrës dhe vendimit të Gjykatës së Apelit të Juridiksionit të Përgjithshëm si dhe rrëzimin e kërkesës për marrjen e masës së sigurimit të padisë.
3. Vendimi nr. 00-2026-440 (52), datë 06.02.2026 i Kolegjit Civil
Maksima - 1.Vlerësimi i legjitimimit aktiv dhe pasiv në një mosmarrëveshje kontraktore nuk mund të mbështetet vetëm me deklarime të mëvonshme të palëve, pa analizuar marrëdhënien juridike fillestare, pagesat e kryera dhe subjektin që ka marrë realisht përfitimin pasuror. 2. Kundërdeklarimi si një akt me shkrim, i njëkohshëm ose i lidhur ngushtë në kohë me kontratën e shitjes, duhet të nënshkruhet nga të njëjtat palë që kanë lidhur aktin.
Fjalë kyçe - kundërdeklarim, kontratë shitjeje, simulim, afati i nënshkrimit, legjitimim aktiv, legjitimim pasiv.
Përmbledhje - Çështja ka të bëjë me kërkimin e paditësit për kthimin e shumës prej 34.000 euro, të paguar në kuadër të një kontrate shitjeje apartamenti, pasi kontrata ishte anuluar me marrëveshje ndërmjet palëve. Gjykatat e faktit rrëzuan padinë, duke arsyetuar se kontrata ishte e simuluar për sa i përket identitetit të blerësit dhe se marrëdhënia reale financiare lidhej me një person të tretë, X, e jo me të paditurën. KCGJL çmoi se gjykatat e faktit kishin kryer një analizë të paplotë mbi legjitimimin aktiv dhe pasiv, si dhe mbi ekzistencën e simulimit. Gjykata analizoi gjithashtu raportin ndërmjet simulimit dhe kundërdeklarimit, duke theksuar se simulimi nuk prezumohet dhe duhet të provohet me një akt kundërdeklarues që pasqyron marrëveshjen reale të palëve në momentin e lidhjes së kontratës. Në këtë kuptim, deklarata noteriale e vitit 2013, e hartuar në më shumë se tre vite pas kontratës dhe pas anulimit të saj, nuk mund të konsiderohej kundërdeklarim stricto sensu, pasi ajo pasqyronte një situatë juridike të evoluar dhe jo vullnetin real të palëve në momentin e lidhjes së kontratës. Sipas Kolegjit, kjo deklaratë mund të kishte vetëm vlerë prove deklarative. Kolegji vuri në dukje gjithashtu se gjykatat nuk kishin analizuar raportin ndërmjet deklaratës së vitit 2011, ku palët deklaronin mungesën e detyrimeve reciproke, dhe deklaratës së vitit 2013, ku e paditura pranonte pagesën e shumës prej 34.000 euro dhe ekzistencën e mosmarrëveshjeve të pazgjidhura lidhur me apartamentin. Po ashtu, gjykatat nuk kishin sqaruar nëse deklarata e vitit 2013 përbënte njohje detyrimi nga e paditura dhe nuk kishin analizuar kush ishte subjekti që kishte marrë realisht shumën e pretenduar. Për rrjedhojë, Kolegji çmoi se vendimmarrja e gjykatave të faktit ishte e pambështetur në një analizë të plotë juridike dhe provash, dhe për këtë arsye prishi vendimin e Gjykatës së Apelit Tiranë dhe e dërgoi çështjen për rishqyrtim me tjetër trup gjykues.
4. Vendimi nr. 00-2026-633 (67), datë 11.02.2026 i Kolegjit Civil
Maksima - Padia për krijimi e servitutit të kalimit kur prona nuk ka dalje në rrugë publike ndryshon nga padia për mbrojtjen e një servituti ekzistues që presupozon ekzistencën e servitutit dhe cenimin e tij. Përcaktimi i gabuar i padive nga ana e gjykatave sjell si pasojë zhvillimin e një gjykimi të paplotë dhe në shkelje procedurale.
Fjalë kyçe – padi për krijim servituti, padi për mbrojtje servituti ekzistues, shkelje procedurale.
Përmbledhje - Paditësi, është pronar i një pasurie truall dhe ndërtese në Fier, fituar përmes kontratave të shitblerjejes, ku origjina e pasurisë buronte nga vendime të KKKP. Paditësi pretendonte se prona e tij kishte pasur gjithnjë dalje në rrugën kryesore Fier–Lushnjë përmes një kalimi në anën jugore të pasurisë së të paditurës, por kjo rrugë ishte bllokuar prej saj pas blerjes së pronës fqinje. Për këtë arsye, ai iu drejtua gjykatës me kërkesë për krijimin e servitutit të kalimit sipas nenit 277 të Kodit Civil por gjykatat e faktit vendosën rrëzimin e kërkesëpadisë duke arsyetuar se paditësi nuk kishte provuar ekzistencën e një servituti të mëparshëm kalimi mbi pronën e të paditurës dhe se mungonin prova për regjistrimin, ushtrimin apo kohën e fitimit të këtij servituti. KCGJL prishi vendimin e Gjykatës së Apelit Vlorë dhe e dërgoi çështjen për rishqyrtim, pasi vlerësoi se gjykatat e faktit kishin gabuar në përcaktimin e natyrës juridike të padisë, pasi paditësi kishte kërkuar krijimin e servitutit të kalimit sipas nenit 277 të Kodit Civil dhe jo mbrojtjen e një servituti ekzistues sipas nenit 292 të Kodit Civil. Sipas Kolegjit, padia për krijimin e servitutit dhe padia për mbrojtjen e një servituti ekzistues janë juridikisht të ndryshme dhe kërkojnë hetim e analizë të ndryshme faktike e juridike. Duke e trajtuar çështjen mbi premisën e ekzistencës së një servituti të mëparshëm, gjykatat e faktit kishin zhvilluar një gjykim të gabuar dhe të paplotë, në kundërshtim me detyrimin procedural për të sqaruar drejt objektin dhe shkakun e padisë. Në bazë të neneve 6, 16 dhe 28 të KPC, gjykata ka detyrimin të sqarojë objektin dhe shkakun e padisë dhe të zhvillojë gjykimin mbi bazën e tyre. Përcaktimi i gabuar i natyrës juridike të padisë ka sjellë si pasojë zhvillimin e një gjykimi të paplotë dhe nxjerrjen e një vendimi të bazuar në një analizë juridike të gabuar. Ky fakt përbën shkelje procedurale që ka ndikuar drejtpërdrejt në dhënien e vendimit. Për këtë arsye KCGJL vendosi prishjen e vendimit të Gjykatës së Apelit Vlorë dhe dërgimin e çështjes për rishqyrtim në Gjykatën e Apelit të Juridiksionit të Përgjithshëm, me tjetër trup gjykues.
5.Vendimi nr. 00-2026-662 (93), datë 19.02.2026 i Kolegjit Civil
Maksima - Në mosmarrëveshjet që lidhen me pavlefshmërinë e kontratës së kredisë dhe pavlefshmërinë e titullit ekzekutiv, verifikimi i afateve ligjore për shuarjen e dorëzanisë kërkon hetim të plotë gjyqësor dhe analizë konkrete të akteve procedurale që provojnë ushtrimin e të drejtës së kreditorit.
Fjalë kyçe – pavlefshmëri kontrate, pavlefshmëri titulli ekzekutiv, ekzekutim i detyrueshëm, kredi bankare, afate ligjore, shuarje dorëzanie, shkelje procedurale, pavlefshmeri titulli ekzekutiv.
Përmbledhje - Në këtë çështje, paditësit në cilësinë e dorëzanësve kërkuan konstatimin e pavlefshmërisë absolute të kontratës shtesë të kredisë si dhe deklarimin e pavlefshëm të titullit ekzekutiv, mbi bazën e të cilit banka kishte nisur procedurat e ekzekutimit të detyrueshëm duke pretenduar se detyrimi i tyre ishte shuar për shkak të kalimit të afatit 6-mujor të parashikuar në nenin 600 të Kodit Civil.. Gjykatat e faktit pranuan pjesërisht padinë, duke arsyetuar se banka nuk kishte ushtruar të drejtat e saj brenda afatit 6-mujor nga maturimi i detyrimit kryesor dhe, për rrjedhojë, detyrimi i dorëzanësve ishte shuar. Në këtë kuadër, gjykatat vlerësuan se titulli ekzekutiv nuk mund të prodhonte më pasoja ndaj paditësve.
Duke gjykuar mbi rekursin e bankës, KCGJL vlerësoi se gjykatat e faktit kishin zbatuar gabimisht ligjin dhe kishin zhvilluar një hetim të paplotë lidhur me momentin e ushtrimit të të drejtës së bankës për ekzekutim. Kolegji vlerësoi se ekzekutimi i detyrueshëm zhvillohet gjithnjë mbi bazën e një titulli ekzekutiv të parashikuar në nenin 510 të KPC dhe se padia për pavlefshmërinë e titullit ekzekutiv synon të kundërshtojë ekzistencën ose vlefshmërinë reale të detyrimit që pasqyrohet në këtë titull.. Në këtë kuptim, pavlefshmëria e titullit ekzekutiv lidhet me mospërputhjen ndërmjet detyrimit që rezulton nga titulli dhe realitetit juridik që ekziston efektivisht. Përmes kësaj padie, debitori synon të provojë se detyrimi nuk ekziston, ekziston pjesërisht ose është shuar, duke kundërshtuar kështu të drejtën e kreditorit për të vijuar me ekzekutimin. Kolegji vlerësoi se gjykatat më të ulëta janë kufizuar në përcaktimin që ka bërë pala paditëse në objektin e padisë, lidhur me kalimin e afatit 6-mujor të parashikuar në nenin 600 të Kodit Civil, duke arritur në përfundimin se dorëzania ishte shuar, pa verifikuar përmes provave momentin konkret të paraqitjes së kërkesës për lëshimin e urdhrit të ekzekutimit ndërkohë nga aktet e administruara në dosje nuk provohej ky moment, i cili ishte thelbësor për të përcaktuar nëse afati ligjor ishte respektuar apo jo. Për rrjedhojë Kolegji vlerësoi se vendimi i Gjykatës së Apelit Tiranë duhet të prishet dhe çështja të rishqyrtohet po në atë gjykatë, me tjetër trupë gjykuese.
6.Vendim nr. 00-2026-718 (92), datë 19.2.2026 i Kolegjit Civil
Maksima - 1. Në rastin e një padie për kallëzimin e një punimi të ri dhe dëmit të mundshëm, objekt shqyrtimi dhe verifikimi nga gjykatat duhet të jetë vepra e re që ndërtohet, nëse kjo mund t’i shkaktojë një dëm të mundshëm poseduesit apo pronarit të pronës kufitare. 2. Afati 1 vjeçar për ngritjen e padisë vlen nëse punimi ka përfunduar, në të kundërt, nëse punimi është ende në vazhdim, padia mund të ngrihet edhe pas kalimit të këtij afati. 3. Dëmi i shkaktuar nga punimi i ri, nuk kërkohet domosdoshmërisht të jetë realizuar, por mjafton ekzistenca e një arsyeje të bazuar për t’u shqetësuar se sendit mund t’i vijë dëm.
Fjalë kyçe - Padi për kallëzimin e një punimi të ri, dëm i mundshëm, posedues i pronës kufitare, pronar i pronës kufitare, afat i ngritjes së padisë.
Përmbledhje - Në këtë rast jemi përpara një padie për kallëzimin e një punimi të ri dhe dëmit të mundshëm. Paditësja ka synuar të mbrojë të drejtën e gëzimit dhe posedimit të banesës nga të paditurit që kanë ndërtuar pa leje një objekt ngjitur, i cili e bllokon dhe e tejkalon në lartësi, duke u futur në hapësirën e saj. Nga ana e palës së paditur, është pretenduar se paditësja nuk i vërteton gjykatës se është pronare e këtij sendi pasi ajo e ka pronën e saj në proces legalizimi dhe me ndërtimin e saj të jashtëligjshëm ka cenuar të drejtat e pronësisë së të paditurit. Gjykata e Rrethit Gjyqësor Tiranë ka vendosur rrëzimin e padisë së paditëses dhe Gjykata e Apelit Tiranë ka vendosur lënien në fuqi të vendimit të Gjykatës së Rrethit Gjyqësor Tiranë. KCGJL vëren se objekt shqyrtimi dhe verifikimi nga gjykatat e faktit duhet të ishte vepra e re që po ndërtohet, nëse kjo mund t’i shkaktojë një dëm të mundshëm poseduesit apo pronarit të pronës kufitare. Gjykatat e kanë fokusuar analizën kryesisht tek mungesa e titullit të pronësisë së paditëses. Kjo qasje është e kufizuar dhe nuk bazohet në nenin 303 të KC, dispozitë e cila nuk “mbron” vetëm pronarin, por edhe personin që gëzon një të drejtë tjetër reale mbi sendin apo dhe poseduesin e tij. Sa i përket afatit 1-vjeçar dhe përfundimit të punimit, Kolegji vlerësoi se padia për kallëzimin e një punimi të ri mund të ngrihet edhe pas kalimit të një viti nga fillimi i punimeve, për sa kohë punimi nuk ka përfunduar. Në këtë kuptim, gjykatat duhet të analizojnë nëse një ndërtim i paplotë ose në proces legalizimi mund të konsiderohet juridikisht i përfunduar. Në lidhje me dëmin e mundshëm, Kolegji theksoi se për padinë e parashikuar nga neni 303 i Kodit Civil nuk kërkohet domosdoshmërisht ekzistenca e një dëmi të realizuar, por mjafton një arsye e bazuar për t’u shqetësuar se sendit mund t’i vijë dëm. Gjithashtu, legalizimi i mëvonshëm i objektit nuk shëron automatikisht cenimin e një të drejte civile dhe nuk përjashton kontrollin gjyqësor civil mbi cenimet pronësore ose posedimore. Për këto arsye, Kolegji Civil prishi vendimin e Gjykatës së Apelit Tiranë dhe e ktheu çështjen për rishqyrtim me tjetër trup gjykues.
7.Vendimi nr. 00-2026-763 (97), datë 24.02.2026 i Kolegjit Civil
Maksima – 1. Mungesa e parashikimit ligjor lidhur me formën e shfaqjes së “pëlqimit” të bashkëshortit bën të mundur që “pëlqimi” i bashkëshortëve si bashkëpronar i pasurive në bashkësi ligjore të shfaqet edhe në forma të tjera, mjafton të rezultojë qartësisht dhënia e pëlqimit. Barra e provës për të vërtetuar kryerjen e veprimit juridik me pëlqim të bashkëshortit tjetër, në rast të padive të ngritura për anullimin e këtyre veprimeve, i përket bashkëshortit që ka kryer veprimin juridik.
2. Në rastin e tjetërsimit i pasurive të paluajtshme me kontratë shitje dhe shkëmbimi mes bashkëpronarëve nuk kërkohet ndonjë pëlqim për shitjen e pjesës ideale në bashkëpronësi nga një bashkëpronar, por kërkohet respektimi i të drejtës së parablerjes.
Fjalë kyçe - Kontratë shitjeje, kontratë shkëmbimi, pjesës ideale në bashkëpronësi, formë e shfaqjes së pëlqimit, pëlqim i bashkëshortit, pavlefshmëri e veprimit juridik, e drejtë parablerje.
Përmbledhje – Çështja ka të bëjë me vlefshmërinë e një kontrate shkëmbimi dhe një kontrate shitjeje të vitit 2010, të lidhura ndërmjet dy vëllezërve bashkëpronarë, mbi disa pasuri të paluajtshme të fituara gjatë martesave të tyre respektive. Paditësja, në cilësinë e bashkëshortes dhe trashëgimtares së njërit prej vëllezërve, së bashku me fëmijët e tyre, kërkoi konstatimin e pavlefshmërisë absolute të këtyre veprimeve juridike, duke pretenduar se pasuritë ishin në bashkësi ligjore bashkëshortore dhe se tjetërsimi ishte kryer pa pëlqimin e saj si bashkëpronare. Gjykatat e faktit rrëzuan padinë, duke arsyetuar se kontratat ishin kryer në përputhje me rregullat e bashkëpronësisë dhe se në rastin konkret, shitja dhe shkëmbimi ishin realizuar brenda rrethit të bashkëpronarëve. Ato vlerësuan gjithashtu se paditësja kishte dhënë pëlqim në mënyrë të heshtur, përmes sjelljes së saj konkludente dhe moskundërshtimit të veprimeve për një periudhë të gjatë kohe.KCGJL vlerësoi se ligji i zbatueshëm për mënyrën e administrimit dhe tjetërsimit të pasurive ishte Kodi i Familjes i vitit 2003, pasi veprimet e disponimit ishin kryer pas hyrjes së tij në fuqi, megjithëse pasuritë ishin fituar më herët. Kolegji vlerëson se mungesa e parashikimit ligjor të ndonjë rregulli lidhur me formën e shfaqjes së “pëlqimit” të bashkëshortit bën të mundur që “pëlqimi” i bashkëshortëve si bashkëpronarë të pasurive në bashkësi ligjore të shfaqet edhe në forma të tjera sipas parashikimeve të neneve 79-80 të KC, mjafton të rezultojë qartësisht dhënia e pëlqimit. Në interpretim të dispozitës nenit 204 të KC, ndryshe nga sa pretendohet nga pala paditëse në ankim, nuk kërkohet ndonjë pëlqim për shitjen e pjesës ideale në bashkëpronësi nga një bashkëpronar, por kërkohet respektimi i të drejtës së parablerjes. Madje kjo e drejtë nuk ka nevojë të respektohet nëse shitja i bëhet po një bashkëpronari tjetër, sikurse ka ndodhur në rastin konkret. Për rrjedhojë, KCGJL arriti në përfundimin se pretendimet për pavlefshmëri absolute nuk gjenin mbështetje në ligj dhe vendosi lënien në fuqi të vendimit të Gjykatës së Apelit Tiranë, me arsyetim pjesërisht të ndryshëm.Çështja ka të bëjë me vlefshmërinë e një kontrate
8.Vendimi nr. 00-2026-1235 (173), datë 03.04.2026 i Kolegjit Civil
Maksima - Në gjykimin e padisë së rivendikimit gjykata duhet të analizojë në mënyrë të plotë titujt e pronësisë të palëve, origjinën e pronës dhe natyrën e posedimit të të paditurit. Regjistrimi i pasurisë në ZRPP nuk ka efekt krijues, por vetëm publikues. Për pasojë, aktet bazë të fitimit të pronësisë si AMTP, prevalojnë në analizën e ligjshmërisë së pronësisë dhe posedimit.
Fjalë kyçe - Padi rivendikimi, titull pronësie, origjina e pronës, posedim i paligjshëm, efekti publikues i regjistrimit, AMTP.
Përmbledhje – Paditësi ka ngritur padi rivendikimi ndaj të paditurit, duke kërkuar lirimin dhe dorëzimin e dy pasurive të paluajtshme: një sipërfaqe toke arë prej 665 m² dhe një truall prej 300 m², të fituara mbi bazën e AMTP sipas ligjit nr. 7501 “Për tokën”, dhe të regjistruara në ZVRPP. Gjykata e rrethit gjyqësor pranoi pjesërisht padinë, duke detyruar të paditurin të lirojë një sipërfaqe prej 192 m² që, sipas ekspertimit dhe shtesës së tij, rezultonte të ishte pjesë e pronës së paditësit, ndërsa rrëzoi kërkimin për truallin 300 m², pasi rezultoi se ai posedohej nga vetë paditësi. Gjykata e apelit ndryshoi vendimin për pjesën e sipërfaqes 192 m² dhe rrëzoi padinë, duke arsyetuar se “skica e matjes fushore” e përdorur në ekspertim nuk kishte vlerë prove, pasi ishte vizatim pa shkallë dhe pa autor, ndërsa harta treguese e ZRPP dhe certifikata e pronësisë së të paditurit tregonin se sipërfaqja e pretenduar ishte pjesë e pasurisë së tij. Gjykata e apelit ndryshoi vendimin për sipërfaqen 192 m² dhe rrëzoi padinë, duke arsyetuar se “skica e matjes fushore” e përdorur në ekspertim nuk kishte vlerë provuese dhe nuk mund të prevalonte mbi hartat treguese dhe regjistrimet kadastrale të ZRPP, nga të cilat rezultonte se sipërfaqja e pretenduar ishte pjesë e pasurisë së të paditurit.
KCGJL çmoi se gjykata e apelit nuk kishte analizuar në mënyrë të mjaftueshme titujt e pronësisë të palëve, origjinën e pronës raportin ndërmjet AMTP dhe regjistrimeve kadastrale, si dhe vendndodhjen reale të pasurive. KCGJL gjithashtu theksoi se regjistrimi i pasurive të paluajtshme ka efekt publikues dhe jo krijues, duke iu referuar vendimit njësues nr.1, datë 06.01.2009. Për rrjedhojë, AMTP dhe aktet bazë të fitimit të pronësisë duhej të analizoheshin në raport me regjistrimet kadastrale dhe ekspertimin teknik. KCGJL arriti në përfundimin se mosmarrëveshja kërkonte administrim të mëtejshëm provash dhe ekspertim të ri për të sqaruar vendndodhjen reale të pasurive, posedimin efektiv të tyre dhe për këtë arsye, prishi vendimin e gjykatës së apelit dhe e dërgoi çështjen për rigjykim po në atë gjykatë, me tjetër trup gjykues.
2. Jurisprudencë e GJEDNJ kundër Shqipërisë
1. Zela kundër Shqipërisë, kërkesë nr. 55595/17, vendim i datës 07.05.2026
Maksima – Një ankim i dytë kushtetues dhe jashtë afatit ligjor, përbën mjet të jashtëzakonshëm që nuk ndikon në llogaritjen e afatit gjashtëmujor për paraqitjen e kërkesës në GJEDNJ.
Fjalë kyçe – ankim kushtetues, afat gjashtëmujor, mjet i jashtëzakonshëm, mosformim i shumicës, siguri juridike, Gjykata Kushtetuese, Gjykata e Lartë, arsyetim i vendimit, neni 6 § 1 KEDNJ, papranueshmëri ratione materiae, jashtë afatit.
Përmbledhje – Çështja ka të bëjë pretendimin e kërkuesit për shkelje të aksesit në Gjykatën Kushtetuese dhe për të drejtën e një vendimi të arsyetuar nga Gjykata e Lartë në kuadër të një mosmarrëveshjeje pronësie mbi një truall prej 830 m² në Tiranë. Pas rrëzimit të pretendimeve të kërkuesit në gjykatat e zakonshme, Gjykata e Lartë e rrëzoi rekursin si të papranueshëm më 11 korrik 2014. Kërkuesi paraqiti ankim kushtetues, por më 30 shtator 2015 Gjykata Kushtetuese e përbërë nga 8 gjyqtarë nga 9 e rrëzoi kërkesën, pasi nuk arriti shumicën e kërkuar në asnjë prej pretendimeve të ngritura. Kërkuesi u njoftua për mundësinë e përcjelljes së një kërkese të re në një datë tjetër. Në korrik 2026 kërkuesi paraqiti një ankim të dytë kushtetues, për të cilin në shkurt 2017 Gjykata Kushtetuese vendosi se ishte i papranueshëm si jashtë afatit dyvjeçar të llogaritur nga vendimi i Gjykatës së Lartë. GJEDNJ vlerësoi se vendimi i parë i Gjykatës Kushtetuese i vitit 2015 ishte vendimi përfundimtar për çështjen e tij, pasi mundësia e paraqitjes së një ankimi të ri në një moment të dytë të papërcaktuar në kohë përbënte cenim të sigurisë juridike (duke referuar tek vendimarrjet e mëparshme në Marini kundër Shqipërisë, dhe Prodhim Veshje No.2 SHA. kundër Shqipërisë). Për rrjedhojë, ankimi i dytë kushtetues ishte mjet i jashtëzakonshëm, jo i detyrueshëm dhe në çdo rast i paraqitur jashtë afatit. Ankesat e kërkuesit lidhur me aksesin në Gjykatën Kushtetuese në kërkesën e dytë u shpallën të papajtueshme ratione materiae, ndërsa pretendimet për procedurën e vitit 2015 dhe për mungesë arsyetimi nga Gjykata e Lartë u shpallën jashtë afatit gjashtëmujor (shih për krahasim vendimin në Bitraj kundër Shqipërisë më poshtë).
2. Gjinarari kundër Shqipërisë, kërkesë nr. 20617/23, vendim i datës 09.04.2026
Maksima – 1. Procedurat për lirimin me kusht nga burgu ose për mënyrën e ekzekutimit të dënimit nuk përfshihen në fushën e zbatimit të nenit 6 § 1 të Konventës, pasi nuk lidhen as me përcaktimin e një akuze penale dhe as me të drejta e detyrime civile. 2. Një i dënuar me burgim të përjetshëm që ndodhet në arrati dhe nuk vuan faktikisht dënimin nuk mund të pretendojë cenim të garancive konvencionale që synojnë sigurimin e mundësisë reale për lirim nga vuajtja e dënimit.
Fjalë kyçe – lirim me kusht, burgim i përjetshëm, ekzekutim dënimi, neni 6 § 1, papajtueshmëri ratione materiae, neni 3, neni 7, person në arrati, vuajtje faktike e dënimit, rehabilitim, parashikueshmëri e ligjit penal, papranueshmëri.
Përmbledhje – Çështja ka të bëjë me pretendimin e kërkuesit për shkelje të aksesit në Gjykatën Kushtetuese për shkak të përllogaritjes së afatit të ankimit. Kërkuesi është dënuar nga gjykatat italiane për disa vepra të rënda penale dhe vendimet italiane u njohën nga Gjykata e Rrethit Tiranë në vitin 2014, pas së cilës kërkuesi u transferua në Shqipëri për të vuajtur dënimin. Në vitin 2019, Gjykata e Rrethit Korçë pranoi kërkesën për lirim me kusht dhe kërkuesi u lirua, por Gjykata e Apelit Korçë e rrëzoi këtë vendim pas ankimit të prokurorit. Kërkuesi figuron i arratisur që prej atij momenti. Gjykata e Lartë rrëzoi rekursin më 14 qershor 2022, ndërsa Gjykata Kushtetuese shpalli ankimin kushtetues të papranueshëm si jashtë afatit katërmujor duke llogaritur afatin nga data e publikimit të vendimit të Gjykatës së Lartë. GJEDNJ konstatoi se procedurat për lirimin me kusht ose për mënyrën e ekzekutimit të dënimit nuk hyjnë në fushën e nenit 6 § 1, sepse nuk përcaktojnë as akuzë penale dhe as të drejta civile. Për këtë arsye, ankesa mbi aksesin në Gjykatën Kushtetuese u shpall e papajtueshme ratione materiae. Sa u përket pretendimeve sipas neneve 3 dhe 7, Gjykata theksoi se kërkuesi ishte në arrati që prej lirimit të tij dhe nuk po vuante faktikisht dënimin, për rrjedhojë, garancitë mbi mundësinë reale të lirimit të të dënuarve me burgim të përjetshëm nuk kishin kuptim praktik në rastin e tij. Kërkesa u shpall haptazi e pabazuar dhe e papranueshme.
3. Panahori kundër Shqipërisë, kërkesë nr. 6977/24, vendim i datës 09.04.2026
Maksima –Pala që ka dijeni për një proces të hapur në Gjykatën e Lartë ka detyrimin minimal të ndjekë ecurinë e saj dhe të njoftojë adresën e përditësuar; mungesa e këtij kujdesi mund të justifikojë kufizimin proporcional të aksesit në Gjykatën Kushtetuese.
Fjalë kyçe – akses në Gjykatën Kushtetuese, afat katërmujor, njoftim i vendimit, kujdes procedural i palës, adresë e përditësuar, Gjykata e Lartë, pjesëmarrje në proces, rekurs penal, mosshterim i mjeteve juridike, neni 6 § 1.
Përmbledhje – Çështja ka të bëjë me pretendimin e kërkuesit për shkelje të aksesit në Gjykatën Kushtetuese për shkak të përllogaritjes së afatit të ankimit. Kërkuesi është dënuar për vrasje. Pas uljes së dënimit nga Gjykata e Apelit Vlorë, prokuroria paraqiti rekurs në Gjykatën e Lartë, i cili iu njoftua kërkuesit në burg më 27 mars 2015. Në vitin 2017 kërkuesi përfundoi dënimin dhe u largua në Itali, pa njoftuar Gjykatën e Lartë për adresën e re. Gjykata e Lartë dërgoi njoftimet fillimisht në burg dhe më pas në adresën familjare në fshatin Mbres, por ato nuk iu dorëzuan, pasi ai nuk ndodhej më aty. Gjykata e Lartë caktoi avokat kryesisht dhe vendosi në mungesë të kërkuesit, duke prishur vendimin e apelit dhe duke lënë në fuqi vendimin e shkallës së parë. Vendimi u publikua në faqen e saj më 9 nëntor 2021. Pas arrestimit të tij dhe kthimit në Shqipëri, kërkuesi paraqiti ankim kushtetues, por Gjykata Kushtetuese e shpalli të papranueshëm si jashtë afatit, duke llogaritur afatin nga data e publikimit të vendimit të Gjykatës së Lartë. GJEDNJ vlerësoi se ky arsyetim nuk ishte arbitrar, sepse kërkuesi kishte dijeni për procedurën në Gjykatën e Lartë dhe kishte detyrimin të ndiqte ecurinë e saj ose të njoftonte adresën e re. Gjykata konstatoi se kërkuesi nuk kishte treguar kujdesin minimal të nevojshëm për t’i mundësuar Gjykatës së Lartë njoftimin e tij, ndaj kufizimi i aksesit në Gjykatën Kushtetuese ishte proporcional dhe nuk cenonte thelbin e së drejtës. Ankesat e tjera u shpallën të papranueshme për mosshterim të mjeteve juridike vendase.
4. Bitraj kundër Shqipërisë, kërkesë nr. 10024/17, vendim i datës 05.05.2026
Maksima – Dështimi për të arritur shumicën e kërkuar për një vendim të arsyetuar e lë ankimin kushtetues pa zgjidhje përfundimtare dhe pa perspektivë reale rishqyrtimi, duke kufizuar në mënyrë të pajustifikuar të drejtën e aksesit në gjykatë.
Fjalë kyçe – akses në Gjykatën Kushtetuese, mosformim i shumicës, neni 6 § 1, proces penal, rihapje procedurash, vendim përfundimtar.
Përmbledhje – Çështja lidhej me një proces penal ndaj kërkuesit, i dënuar me 25 vjet burgim për vrasje të kryer në bashkëpunim dhe armëmbajtje pa leje. Pas disa kthimeve për rigjykim, Gjykata e Apelit Vlorë la në fuqi dënimin prej 25 vjetësh, ndërsa Gjykata e Lartë rrëzoi rekursin e kërkuesit më 5 nëntor 2015, duke vlerësuar se ai nuk kishte ngritur shkaqe të arsyeshme ligjore. Kërkuesi paraqiti ankim kushtetues, por më 4 gusht 2016 Gjykata Kushtetuese, me trupë prej shtatë gjyqtarësh pas tërheqjes së dy gjyqtarëve nga gjykimi i çështjes, e rrëzoi ankimin pasi nuk arriti shumicën e kërkuar prej pesë gjyqtarësh. Arsyetimi u kufizua vetëm në rezultatin e votimit, duke iu referuar standardit të vendosur në çështjen Marini. GJEDNJ konstatoi se kërkuesi mbeti pa një vendim përfundimtar në lidhje me pretendimet e tij kushtetuese. Për më tepër, nuk kishte perspektivë të menjëhershme që situata të ndryshonte, pasi dy gjyqtarët ishin tërhequr për shkak të pjesëmarrjes së mëparshme në trupën e Gjykatës së Lartë që kishte shqyrtuar çështjen. Për këtë arsye, GJEDNJ konstatoi shkelje të nenit 6 § 1 për cenim të aksesit në Gjykatën Kushtetuese. Gjykata nuk shqyrtoi pretendimet e tjera sipas nenit 6 §§ 1, 2 dhe 3, duke referuar se kërkuesi mund të kërkojë rihapjen e procedurave në nivel kombëtar.
5. Metalla kundër Shqipërisë, kërkesë nr. 19646/20, vendim i datës 05.05.2026
Maksima –Shkarkimi i një gjyqtari në procesin e vetting-ut për shkelje të etikës dhe deklarimit të pasurisë duhet të mbështetet në prova të forta, analizë të plotë të proporcionalitetit dhe vlerësim të përgjithshëm të karrierës profesionale, sidomos kur masa sjell largim të përhershëm nga sistemi gjyqësor. Konstatimi se një magjistrat ka cenuar besimin publik në drejtësi nuk mund të mbështetet në një vlerësim të pjesshëm të fakteve ose në rikualifikim të paparalajmëruar të shkaqeve të shkarkimit.
Fjalë kyçe – vetting, shkarkim nga detyra, neni 8, jetë private, gjyqtar, proporcionalitet, besimi publik në drejtësi, deklarim pasurie, person lidhur, etikë gjyqësore, masë disiplinore, barrë prove, karrierë gjyqësore, rihapje procedurash
Përmbledhje – Çështja ka të bëjë me shkarkimin e kërkuesit nga detyra e gjyqtarit në kuadër të procesit të vetting-ut. Kërkuesi kishte shërbyer si gjyqtar në Gjykatën e Rrethit Durrës, kryetar i saj, gjyqtar në Gjykatën e Apelit Tiranë dhe kryetar i Unionit të Gjyqtarëve. Hetimi nuk konstatoi probleme lidhur me krimin e organizuar, aftësitë profesionale ose etikën e përgjithshme, por KPK e shkarkoi për parregullsi të lidhura me pasuritë e vëllait dhe deklarimin e pasurisë. KPA la në fuqi shkarkimin dhe shtoi gjetje mbi nenin 61(5) të ligjit të vetting-ut, duke vlerësuar se kërkuesi kishte cenuar besimin publik në drejtësi përmes transaksioneve të konsideruara fiktive dhe përfitimit të kredisë së butë. GJEDNJ pranoi se shkarkimi ndërhynte në jetën private të kërkuesit sipas nenit 8. Gjykata vlerësoi se largimi nga detyra, veçanërisht për gjyqtarë me mandat të qëndrueshëm, është masa më e rëndë dhe kërkon prova të forta mbi etikën, integritetin dhe aftësinë profesionale. Ajo konstatoi se edhe pse transaksionet për apartamentet mund të ngrinin pyetje legjitime mbi përshtatshmërinë e sjelljes së një gjyqtari, nuk ishte provuar se ato arrinin pragun e seriozitetit që justifikonte shkarkimin dhe përjashtimin e përhershëm nga gjyqësori. Gjykata theksoi se KPA nuk kishte bërë një vlerësim të përgjithshëm të karrierës dhe sjelljes profesionale të kërkuesit, nuk kishte analizuar nëse bëhej fjalë për një seri ngjarjesh në shkelje të etikës, si dhe nuk e kishte njoftuar paraprakisht se elementet e shqyrtuar do të rikualifikoheshin si cenim i besimit publik. Sa i përket vëllait E.M., gjykata vlerësoi se barra për të provuar të ardhurat e tij, përfshirë të ardhura të huaja nga një periudhë e largët, ishte veçanërisht e rëndë dhe nuk ishte justifikuar bindshëm në rrethanat konkrete. GJEDNJ arriti në përfundimin se organet e vetting-ut nuk kishin balancuar siç duhet interesat dhe konstatoi shkelje të nenit 8 të Konventës. Si masë individuale, gjykata vlerësoi se, nëse kërkuesi e kërkon, rihapja e procedurave të vetting-ut dhe rishqyrtimi i çështjes në përputhje me nenin 8 do të ishte mënyra e përshtatshme e korrigjimit.
3. Njohje e praktikës së huaj
Maksima - 1.Parimi i ekuivalencës funksionale nuk gjen zbatim kur produkti i ofruar devijon nga karakteristikat teknike minimale dhe të detyrueshme të përcaktuara qartësisht në rregullat e tenderit. 2. Çdo ofertë së cilës i mungon një element teknik (p.sh., mekanizëm elektrik) i kërkuar specifikisht si i domosdoshëm, nuk mund të vlerësohet si ekuivalente me një mekanizëm manual, pasi kërkon ndërveprime dhe veprime thelbësisht të ndryshme.
Fjalë kyçe - Prokurim publik, parimi i ekuivalencës, kërkesë minimale e detyrueshme, aliud pro alio (një gjë në vend të një tjetre), skualifikim nga procedura e prokurimit.
Përmbledhja - Në këtë çështje u trajtua skualifikimi i një operatori ekonomik (kërkuesit) nga një procedurë e hapur prokurimi publik për furnizimin dhe instalimin e 24 shtretërve spitalorë për kujdesin intensiv. Kërkuesi u përjashtua nga gara pasi produkti i tij u vlerësua në mospërputhje me një kërkesë teknike thelbësore të detyrueshme, si ofrimin e një sistemi elektrik për zgjatimin e rrjetës së shtratit. (Kërkesa nr. 13). Kërkuesi pretendoi se zgjatimi manual i ofruar prej tij duhej të pranohej bazuar në parimin e ekuivalencës, duke e konsideruar atë një zgjidhje të ngjashme funksionale. Autoriteti Kontraktues argumentoi se sistemi elektrik ishte një kërkesë minimale e detyrueshme dhe e padiskutueshme, e pazëvendësueshme nga një sistem mekanik. Gjykata Administrative Rajonale (TAR Lazio) rrëzoi pretendimet e kërkuesit dhe konfirmoi ligjshmërinë e skualifikimit. Në arsyetimin e saj, Gjykata theksoi se parimi i ekuivalencës ka kufizime të forta kur bëhet fjalë për karakteristika teknike specifike dhe të domosdoshme. Në procedurat e prokurimit publik, parimi i ekuivalencës nuk mund të aplikohet sa herë që oferta ka si objekt një të mirë që nuk respekton karakteristikat teknike të detyrueshme të parashikuara nga rregullat e garës dhe, si e tillë, kthehet në një aliud pro alio të papranueshëm. Zgjidhja mekanike e ofruar u vlerësua si një produkt thelbësisht i ndryshëm nga ai i kërkuar, pasi aktivizimi i tij kërkonte kryerjen e veprimeve krejtësisht të ndryshme nga përdoruesi, duke dështuar kështu në përmbushjen e kushtit minimal për nevojat e terapisë intensive.
Maksima - 1. Administrata publike ka detyrimin absolut për të përmbushur vullnetarisht dhe pa vonesë detyrimet që rrjedhin nga një titull ekzekutiv i formës së prerë. 2. Mosveprimi i pajustifikuar i institucioneve shtetërore në ekzekutimin e detyrimeve ndaj individit legjitimon zëvendësimin e tyre përmes mekanizmave të posaçëm dhe aplikimin e sanksioneve financiare ndëshkuese (penalitete bazuar në interesin ligjor) për çdo ditë vonese.
Fjalë kyçe - Ekzekutim i vendimit, përmbushje vullnetare, titull ekzekutiv i formës së prerë, Penalitet për vonesë , Mosveprim i administratës
Përmbledhje - Në këtë çështje, Gjykata Administrative Rajonale (TAR Lazio) shqyrtoi rekursin e palës kërkuese kundër Ministrisë së Arsimit dhe Meritës, për ekzekutimin e një vendimi të formës së prerë. Gjykata e Punës në Romë kishte vendosur më parë njohjen e të drejtës së kërkueses për përllogaritjen e pagës sipas progresionit të karrierës të parashikuar nga kontrata kolektive. Administrata ishte detyruar ta inkuadronte kërkuesen në shkallën e pagës 3 deri e 8 vjet duke filluar nga 1 shtatori 2017, si dhe t'i paguante diferencat në pagë prej 3.564 Euro, përfshirë pagën e 13-të, interesat ligjore dhe rivlerësimin monetar. Për shkak të mosveprimit të Ministrisë edhe pas njoftimit të titullit ekzekutiv, kërkuesja paraqiti kërkesë për ekzekutimin e detyrueshëm dhe vendosjen e penaliteteve për vonesën. Gjatë shqyrtimit, u konstatua se Administrata u përfaqësua në gjyq vetëm formalisht dhe nuk paraqiti asnjë provë për përmbushjen e detyrimeve, si dhe asnjë justifikim për mosveprimin e saj. Gjykata urdhëroi Ministrinë që të ekzekutojë vendimin brenda 60 ditëve nga njoftimi. Për të garantuar ekzekutimin në rast të dështimit të Ministrisë, Gjykata emëroi si Komisioner ad acta Drejtorin e Përgjithshëm të Zyrës Arsimore Rajonale për Lazion, i cili do të ndërhyjë duke pasur në dispozicion një afat prej 120 ditësh. Gjithashtu, u pranua kërkesa për penalitete për shkak të vonesës domethënëse, sanksioni financiar do të llogaritej në masën e interesave ligjore mbi shumën totale të detyrimit, duke filluar nga dita kur konstatohet mosekzekutimi i afateve të reja.
Maksima – 1. Gjykata mund ta mbështesë vendimin e saj në një akt ekspertimi jashtëgjyqësor (privat) të paraqitur nga njëra palë, nëse përmbajtja e tij gjen mbështetje dhe përputhet me prova të tjera shkresore (si fatura apo dokumente kontabël) që nuk janë hartuar nga vetë eksperti.
Fjalë kyçe - Akt ekspertimi jashtëgjyqësor, prova të tjera shkresore ,rrezik shëndetësor , parimi i kujdesit paraprak.
Përmbledhje - Në këtë çështje, Dhoma Tregtare e Gjykatës së Kasacionit shqyrtoi rekursin në lidhje me një padi për shpërblim dëmi. Padia fillestare u ngrit nga shoqëria AIG Europe (në cilësinë e siguruesit) kundër shitësit (shoqëria Actimeat) dhe siguruesit të tij, për shkak të furnizimit me mish gjedhi i destinuar për gatime ushqimore.
Pas shpërthimit të një skandali ushqimor, vetë shitësi kishte njoftuar blerësin se analizat kishin zbuluar praninë e mishit të kalit në një nga lotet, duke vendosur të karantinojë të gjitha furnizimet me origjinë rumune në zbatim të parimit të kujdesit paraprak. Mbi këtë bazë, autoritetet italiane kishin sekuestruar dhe asgjësuar të gjitha produktet e prodhuara me këtë lëndë të parë. Siguruesi i shitësit pretendoi se rreziku sanitar nuk përbënte mospërputhje për të gjitha mallrat, se blerësi nuk e kishte njoftuar atë në kohë, si dhe se vlera e dëmit bazohej vetëm në një akt ekspertimi të njëanshëm. Gjykata e Kasacionit arsyetoi se rreziku sanitar prekte të gjithë sasinë e mishit. Për më tepër, meqenëse vetë shitësi ishte në dijeni të të metave dhe e kishte njoftuar blerësin me anë të një shkrese zyrtare, blerësi përjashtohej nga detyrimi formal për t'i denoncuar këto të meta. Sa i përket dëmit të llogaritur në shumën 7 008 271 euro , Gjykata theksoi se gjyqtari ka të drejtë të mbështesë bindjen e tij në një akt ekspertimi jashtëgjyqësor të kërkuar nga njëra palë, për sa kohë që përmbajtja e tij konfirmohet nga prova të tjera (si dokumente kontabël dhe fatura) që nuk janë përpiluar nga eksperti. Rrjedhimisht, pretendimet e rekursuesit u rrëzuan.
Maksima - 1. E drejta për t'u njohur me të gjitha provat nuk është absolute dhe mund të kufizohet për të mbrojtur interesa thelbësore (si metodat sekrete të policisë), me kusht që mjetet e përdorura të zhvillohen brenda një kuadri të rreptë ligjor të kontrollueshëm nga një autoritet gjyqësor. 2. Fshehtësia teknologjike e një mjeti shtetëror nuk e cenon barazinë e armëve në një proces, kur produkti përfundimtar i nxjerrë nga ky mjet (të dhënat) i ekspozohet plotësisht debatit dypalësh dhe kur vetë gjykata nuk ka asnjë akses të privilegjuar në informacionet e klasifikuara.
Fjalë kyçe - Sekret i mbrojtjes kombëtare, të dhëna të koduara ,proces i rregullt ligjor, parimi i kontradiktoritetit, përgjim elektronik
Përmbledhje - Në këtë çështje trajtohet një proces penal ku i pandehuri u dënua me tetë vjet burgim për vepra të lidhura me lëndët narkotike dhe bashkëpunimin me grup kriminal. Dënimi u bazua në prova të mbledhura gjatë hetimeve përmes kapjes dhe deshifrimit të një rrjeti të koduar komunikimi. Gjatë procesit, i pandehuri kërkoi pavlefshmërinë e procedurës. Ai argumentoi se moszbulimi i teknikave të përdorura për të kapur dhe deshifruar të dhënat, për shkak të sekretit të mbrojtjes kombëtare, cenonte të drejtën e tij për një proces të rregullt ligjor. Kërkesat e tij u refuzuan nga gjykatat e shkallës së pare dhe gjykata e apelit. Dhoma Penale e Gjykatës së Kasacionit vendosi lënien në fuqi të vendimit, duke rrëzuar përfundimisht pretendimet e të pandehurit. Gjykata e Kasacionit arsyetoi se përdorimi i pajisjeve të mbrojtura nga sekreti i mbrojtjes kombëtare është i ligjshëm kur bëhet fjalë për vepra me ashpërsi të veçantë (si trafiku ndërkombëtar i drogës) dhe kur nuk ka asnjë mjet tjetër për të aksesuar të dhënat. Gjykata sqaroi se përdorimi i këtyre mjeteve nuk i heq debatit kontradiktor asgjë tjetër veç informacioneve mbi teknikat e përdorura për të deshifruar të dhënat. Më tej, u theksua se barazia e paleve sigurohet pasi gjykata që shqyrtoi akuzën ishte në zotërim vetëm të të dhënave që figuronin në procedure pa qenë marrëse e informacioneve të mbuluara nga sekreti i mbrojtjes kombëtare. Për rrjedhojë, meqenëse vetë bisedat e deshifruara ishin vendosur në dosje dhe i ishin nënshtruar debatit të hapur mes palëve, të drejtat e të pandehurit u konsideruan plotësisht të garantuara.
Maksima - Liria e shprehjes nuk është absolute dhe i nënshtrohet kufizimeve proporcionale kur përdoret për të riklasifikuar dhe lavdëruar akte të dhunës terroriste, pasi kjo përbën një rrezik real për rendin publik. Skualifikimi i qëllimshëm i veprimeve të dhunshme e të padiskutueshme terroriste dhe etiketimi i tyre si forma të legjitimuara të rezistencës përbën një nxitje indirekte për dhunë terroriste, e cila pashmangshmërisht justifikon sanksionimin penal të autorit pa cenuar në mënyrë joproporcionale lirinë e shprehjes.
Fjalë kyçe - Justifikim i akteve të terrorizmit, liria e shprehjes, nxitje indirekte për dhunë , rrjete sociale (facebook), proporcionaliteti i dënimit, Neni 10 KEDNJ
Përmbledhje - Në këtë çështje u trajtua akuza ndaj të pandehurit për kryerjen e veprës penale të justifikimit te akteve të terrorizmit. I pandehuri kishte publikuar në faqen e tij në rrjetin social Facebook një mesazh, midis datave 7 dhe 13 tetor 2023, ku citohej një ish-ministër tunizian. Mesazhi i referohej ngjarjeve duke u shprehur se ata nxitojnë ta kualifikojnë si terrorizëm atë që, në sytë tanë, është një akt i dukshëm rezistence. I pandehuri pretendoi se mesazhi ishte pjesë e një debati me interes të përgjithshëm politik dhe mbrohej nga e drejta e lirisë së shprehjes, e garantuar nga Neni 10 i KEDNj. Nga ana tjetër, u argumentua se ky publikim përbënte miratim dhe nxiste një gjykim favorizues ndaj veprave terroriste, pa sjellë asnjë nuancë apo kritikë ndaj tyre. Në shkallët e para të gjykimit, i pandehuri u shpall fajtor dhe u dënua me katër muaj burgim me kusht dhe dy vjet përjashtim nga e drejta për t'u zgjedhur. Dhoma Penale e Gjykatës së Kasacionit vendosi lënien në fuqi të dënimit, duke i rrëzuar përfundimisht pretendimet e të pandehurit. U arsyetua se deklaratat kishin një natyrë të qartë justifikuese, pasi kualifikonin ngjarje me karakter të padiskutueshëm terrorist si akte rezistence, gjë që u jepte atyre një vlerësim lavdërues. Në lidhje me pretendimin për shkeljen e lirisë së shprehjes, u theksua se kjo liri mund të kufizohet me ligj kur është e nevojshme në një shoqëri demokratike për parandalimin e krimit. Kolegji argumentoi se, duke marrë parasysh afërsinë kohore të publikimeve me ngjarjet terroriste në fjalë, statusin e të pandehurit si përgjegjës politik dhe shpërndarjen e gjerë publike në rrjetin social Facebook, këto fjalë duhen parë si një nxitje indirekte për dhunën terroriste. Për rrjedhojë, dënimi nuk u konsiderua si një ndërhyrje joproporcionale, duke pasur parasysh gravitetin e veprimit dhe duke marrë në konsideratë edhe mungesën e precedentëve të mëparshëm penalë të të pandehurit.
4. Pasqyrimi i aktiviteteve të Gjykatës së lartë
Në datën 1 prill 2026, Gjykata e Lartë dhe Gjykata Kushtetuese e Republikës së Shqipërisë zhvilluan një takim të përbashkët, në funksion të forcimit të dialogut gjyqësor dhe konsolidimit të kulturës juridike ndërmjet dy gjykatave. Takimi krijoi një hapësirë të rëndësishme diskutimi mbi raportin ndërmjet juridiksionit të zakonshëm dhe atij kushtetues, si dhe mbi nevojën për koherencë jurisprudenciale dhe siguri juridike në funksionimin e shtetit të së drejtës. Në fjalën e tij, Kryetari i Gjykatës së Lartë, z. Sokol Sadushi, theksoi se “kufijtë mes dy gjykatave nuk mbrohen nga kompetencat, por nga mënyra si ato ushtrohen. Kur secila qëndron brenda rolit të vet, sistemi funksionon; kur njëra fillon të zëvendësojë tjetrën, dëmtohet jo vetëm ekuilibri institucional, por vetë besimi te drejtësia”. Nga ana e saj, Kryetarja e Gjykatës Kushtetuese, znj. Fiona Papajorgji, nënvizoi rëndësinë e këtij dialogu në një moment kur koherenca e jurisprudencës dhe siguria juridike janë thelbësore për garantimin e një trajtimi të parashikueshëm të të drejtave themelore. Gjatë takimit, gjyqtarët paraqitën referime mbi çështje me rëndësi për praktikën gjyqësore, përfshirë standardin kushtetues të arsyetimit të vendimit gjyqësor dhe parimin e sigurisë juridike. Takimi u zhvillua me mbështetjen e Këshillit të Evropës, në kuadër të projektit D-REX III, duke krijuar një hapësirë të rëndësishme për diskutim mbi sfidat e përbashkëta të sistemit të drejtësisë. https://www.gjykataelarte.gov.al/sq/lajme/media/takim-i-perbashket-i-anetareve-te-gjykates-se-larte-dhe-te-gjykates-kushtetuese-te-republikes-se-shqiperise
Në datën 16 prill 2026, në kuadër të forcimit të bashkëpunimit ndërinstitucional, Gjykata e Lartë e Republikës së Shqipërisë mirëpriti një delegacion të Gjykatës së Lartë të Kasacionit të Italisë, të përbërë nga Zëvendëskryetari, z. Stefano Mogini, Drejtori i Zyrës së Studimeve dhe Kërkimeve, z. Alberto Giusti, si dhe Zëvendësprokurori i Përgjithshëm pranë kësaj gjykate, z. Gianluigi Pratola. Delegacioni u prit fillimisht në një takim zyrtar nga Kryetari i Gjykatës së Lartë, z. Sokol Sadushi, ku u theksua rëndësia e forcimit të dialogut dhe shkëmbimit të përvojave ndërmjet dy sistemeve gjyqësore. Në vijim, u zhvillua një tryezë e rrumbullakët me gjyqtarët e Kolegjit Civil dhe Penal, gjatë së cilës diskutimet u përqendruan në një vështrim krahasues të sistemeve gjyqësore shqiptare dhe italiane, si dhe në trajtimin e çështjeve me interes të përbashkët në praktikën gjyqësore. Në kuadër të kësaj vizite dyditore, u zhvillua gjithashtu një takim me Qendrën e Dokumentacionit dhe Njësinë e Shërbimit Ligjor, i moderuar nga znj. Arta Vorpsi, PhD, Drejtore e Kabinetit. Gjatë këtij takimi u shkëmbyen përvoja mbi jurisprudencën dhe praktikat më të mira, me fokus të veçantë në modelin e Zyrës së Studimeve dhe Kërkimeve, Massimario, si një instrument i rëndësishëm për sistemimin dhe unifikimin e praktikës gjyqësore. Ky bashkëpunim, i zhvilluar në kuadër të marrëveshjes së nënshkruar në Romë në janar 2025, reflekton angazhimin e përbashkët për forcimin e kapaciteteve profesionale dhe zhvillimin e mëtejshëm të drejtësisë. https://www.gjykataelarte.gov.al/sq/lajme/media/tryeze-e-rrumbullaket-mes-gjykates-se-larte-te-shqiperise-dhe-gjykates-se-larte-te-kasacionit-te-italise
Në datën 28 prill 2026, Kryetari i Gjykatës së Lartë, z. Sokol Sadushi, mori pjesë në mbledhjen e përbashkët të Këshillit të Lartë Gjyqësor dhe Këshillit të Lartë të Prokurorisë, me temë vlerësimet etiko-profesionale të magjistratëve dhe masat për uljen e çështjeve të prapambetura. Në fjalën e tij, z. Sadushi theksoi se vlerësimi etik dhe profesional i magjistratëve nuk është një procedurë formale, por një mekanizëm thelbësor për meritokracinë, karrierën dhe funksionimin e sistemit të drejtësisë. Kryetari i Gjykatës së Lartë nënvizoi se vlerësimi në kohë ndikon drejtpërdrejt në emërimet, ngritjet në detyrë, lëvizjet paralele, transferimet, komandimet dhe delegimet e magjistratëve. Sipas tij, vonesat në këtë proces nuk përbëjnë vetëm problem administrativ, por ndikojnë në plotësimin e vakancave, në funksionimin e gjykatave dhe prokurorive, si dhe në uljen e backlog-ut. Në këtë kuadër, ai evidentoi edhe vonesat në plotësimin e dy vendeve vakante në Gjykatën e Lartë, duke theksuar se një gjykatë më e lartë e paplotësuar në kohë humbet kapacitet vendimmarrës dhe e ka më të vështirë të vijojë me ritmin e uljes së çështjeve të prapambetura. Në përfundim, z. Sadushi bëri thirrje që vlerësimi etiko-profesional të trajtohet si prioritet strategjik nga KLGJ dhe KLP, përmes një plani konkret veprimi, me afate të qarta, objektiva të matshme, përgjegjësi të përcaktuara dhe raportim periodik publik. Mesazhi i përcjellë në këtë takim ishte se reforma në drejtësi duhet të matet jo vetëm me krijimin e institucioneve të reja, por edhe me funksionimin real, efektiv dhe të përgjegjshëm të tyre.
Në datën 5 maj 2026, në kuadër të Javës së Drejtësisë, në Gjykatën e Lartë u zhvillua aktiviteti “Dita e Hapur në Gjykatë”, me pjesëmarrjen e studentëve të Fakultetit të Drejtësisë të Universitetit “Marin Barleti”. Studentët u pritën nga Zëvendëskryetari i Gjykatës së Lartë, z. Ilir Panda, dhe ndihmësmagjistrati Renis Sheshi, të cilët ndanë me ta një panoramë mbi funksionimin e gjykatës, praktikën gjyqësore dhe rolin e Gjykatës së Lartë në sistemin e drejtësisë. Gjatë bashkëbisedimit, z. Panda prezantoi historikun e institucionit, simbolikën e togës dhe të logos së gjykatës, si dhe theksoi rëndësinë e etikës dhe profesionalizmit në ushtrimin e detyrës së gjyqtarit. Një vëmendje e veçantë iu kushtua edhe vendimit të fundit të Kolegjeve të Bashkuara, si një moment i rëndësishëm për unifikimin dhe zhvillimin e praktikës gjyqësore. “Dita e Hapur në Gjykatën e Lartë” është konceptuar si një ditë dialogu ndërmjet nxënësve, studentëve dhe gjyqtarëve, gjatë së cilës vizitorët njihen nga afër me sistemin gjyqësor, me ambientet e gjykatës dhe me tema të ndryshme me interes sipas grupeve pjesëmarrëse.
Në datën 6 maj 2026, Gjykata e Lartë mirëpriti studentët e Fakultetit të Drejtësisë të Universitetit të Shkodrës “Luigj Gurakuqi”, në kuadër të aktivitetit “Dita e Hapur në Gjykatë”. Aktiviteti u zhvillua me qëllim forcimin e lidhjes ndërmjet institucioneve të drejtësisë dhe komunitetit akademik, si dhe njohjen e studentëve me funksionimin e Gjykatës së Lartë. Studentët u pritën nga Kryetari i Gjykatës së Lartë, z. Sokol Sadushi, gjyqtarët znj. Margarita Buhali dhe z. Gentian Medja, ndihmësmagjistratja Alda Sadiku, si dhe juristja e Qendrës së Dokumentacionit, znj. Edis Mustafa. Gjatë vizitës, ata u njohën nga afër me organizimin e Gjykatës së Lartë, zhvilluan një tur në ambientet e saj dhe morën informacion mbi rolin dhe përgjegjësitë e gjyqtarit në sistemin gjyqësor. Kryetari dhe gjyqtarët ndanë me studentët përvojën e tyre profesionale, duke u ndalur te rëndësia e vendimeve gjyqësore, roli i vendimeve njësuese në konsolidimin e praktikës gjyqësore dhe ndikimi i tyre në jurisprudencë dhe në jetën shoqërore. Studentët u njohën gjithashtu me organizimin e njësisë ligjore dhe mundësitë për t’u bërë pjesë e saj pas përfundimit të studimeve të thelluara, si dhe me rolin e Qendrës së Dokumentacionit dhe platformës “Judix” në aksesin ndaj praktikës gjyqësore. Takimi u shoqërua me pyetje dhe diskutime mbi funksionimin e sistemit të drejtësisë, duke nxitur reflektim profesional mbi garantimin e të drejtave dhe lirive themelore. https://www.gjykataelarte.gov.al/sq/lajme/opendaygjykata/dita-e-hapur-ne-gjykate---studentet-e-universitetit-te-shkodres-%22luigj-gurakuqi%22-ne-gjykaten-e-larte/
Në datën 7 maj 2026, në Tiranë u zhvillua sesioni hapës i Kongresit Botëror të Ligjit, aktivitet ndërkombëtar që paraprin organizimin e World Law Congress 2027 në Shqipëri. Ky event institucional i nivelit të lartë organizohet nga World Jurist Association, në bashkëpunim me Ministrinë e Drejtësisë, me pjesëmarrjen e përfaqësuesve të institucioneve ligjore, akademike dhe ndërkombëtare. Në këtë aktivitet morën pjesë Kryetari i Gjykatës së Lartë, z. Sokol Sadushi, si dhe anëtarë të tjerë të trupës gjyqësore. Gjykata e Lartë e Republikës së Shqipërisë, si institucion bashkëorganizues i World Law Congress 2027, do të ketë një rol të rëndësishëm në zhvillimin e këtij forumi prestigjioz ndërkombëtar. Në takimet e zhvilluara më herët me përfaqësuesit e World Law Congress, Kryetari i Gjykatës së Lartë ka theksuar rëndësinë e këtij eventi global, duke nënvizuar se Shqipëria, si vend mikpritës, “do ta organizojë siç duhet, me përkushtim dhe standardet më të larta profesionale”. Ky aktivitet shënon një moment të rëndësishëm për rritjen e profilit ndërkombëtar të institucioneve shqiptare të drejtësisë dhe për forcimin e dialogut juridik në nivel global.
Në datën 10 maj 2026, me rastin e Ditës Kombëtare të Drejtësisë, Kryetari i Gjykatës së Lartë, z. Sokol Sadushi, përcolli një mesazh urimi dhe reflektimi për gjyqtarët dhe profesionistët e sistemit të drejtësisë. Në mesazhin e tij, ai theksoi se kjo ditë nuk është vetëm një moment kujtese institucionale, por edhe një ftesë për reflektim mbi peshën që mbart drejtësia në një shoqëri demokratike dhe mbi përgjegjësinë e çdo gjyqtari në mbrojtjen e të drejtave, lirive dhe dinjitetit të njeriut. Kryetari i Gjykatës së Lartë nënvizoi se drejtësia kërkon dije, integritet, paanshmëri dhe kurajë, si dhe gjyqtarë që vendosin me ndërgjegje profesionale, me respekt për ligjin dhe me vetëdijen se çdo vendim gjyqësor ndikon drejtpërdrejt në jetën e qytetarëve dhe në besimin publik te shteti i së drejtës. Ai theksoi gjithashtu se besimi i publikut duhet të ndërtohet çdo ditë, përmes vendimeve të arsyetuara, sjelljes së paanshme, transparencës institucionale, respektit për qytetarin dhe gatishmërisë për të mbajtur përgjegjësi. Në këtë ditë, z. Sadushi shprehu mirënjohje për punën dhe përkushtimin e gjyqtarëve që, pavarësisht sfidave të përditshme, i shërbejnë drejtësisë me përgjegjësi dhe dinjitet. Mesazhi i tij përcolli idenë se drejtësia nuk forcohet vetëm nga ligjet dhe institucionet, por edhe nga karakteri, integriteti dhe guximi moral i atyre që e ushtrojnë atë.
Në datën 11 maj 2026, Kryetari i Gjykatës së Lartë, z. Sokol Sadushi, zhvilloi një takim akademik me studentët e Fakultetit të Drejtësisë të Universitetit “Ismail Qemali” në Vlorë. Takimi u zhvillua në kuadër të një leksioni të hapur, gjatë të cilit Kryetari i Gjykatës së Lartë ndau reflektime mbi rolin e juristit të ri përballë sfidave të drejtësisë moderne. Në fjalën e tij, z. Sadushi theksoi rëndësinë e dijes juridike, integritetit profesional dhe përgjegjësisë institucionale në ndërtimin e besimit publik te drejtësia. Ai u shpreh se “juristi i mirë nuk matet vetëm nga ajo që di, por edhe nga kufijtë që nuk pranon t’i kalojë”, duke përcjellë një mesazh të qartë mbi lidhjen ndërmjet formimit profesional dhe etikës në ushtrimin e profesionit juridik. Gjatë takimit, Kryetari i Gjykatës së Lartë vuri theksin te nevoja për një kulturë të re juridike, ku juristi nuk formohet vetëm përmes njohjes së ligjit, por edhe përmes etikës, arsyetimit të ndershëm dhe përgjegjësisë ndaj qytetarit. Një mesazh i veçantë iu drejtua studentëve që të mos e shohin universitetin thjesht si një etapë drejt diplomës, por si vendin ku formohet karakteri profesional dhe raporti me drejtësinë.
Në datën 12 maj 2026, Gjykata e Lartë mirëpriti një grup studentësh të drejtësisë, pjesë e rrjetit European Law Students’ Association Albania, ELSA Albania, në kuadër të një vizite institucionale të organizuar për njohjen nga afër me funksionimin dhe rolin e institucionit më të lartë gjyqësor në vend. Studentët u pritën nga Kryetari i Gjykatës së Lartë, z. Sokol Sadushi, ndihmësmagjistrati Elton Frashëri, si dhe juristja e Qendrës së Dokumentacionit, znj. Elisava Thaçi. Gjatë bashkëbisedimit, Kryetari Sadushi ndau reflektime mbi rolin e juristit të ri në shoqërinë e sotme, duke theksuar rëndësinë e dijes, integritetit dhe përgjegjësisë në ushtrimin e profesionit, si dhe nevojën që brezi i ri i juristëve të mbetet i përkushtuar ndaj vlerave të shtetit të së drejtës dhe besimit publik te drejtësia. Studentët u njohën gjithashtu me organizimin dhe veprimtarinë e Gjykatës së Lartë, procesin e shqyrtimit të çështjeve, si dhe me funksionin e Qendrës së Dokumentacionit në mbështetje të praktikës gjyqësore dhe kërkimit juridik. Vizita u zhvillua në kuadër të angazhimit të vazhdueshëm të Gjykatës së Lartë për afrimin e studentëve të drejtësisë me institucionet e sistemit të drejtësisë dhe forcimin e edukimit juridik praktik për brezin e ri të juristëve.
Në datën 13 maj 2026, në kuadër të nismës “Dita e Hapur në Gjykatë”, Gjykata e Lartë mirëpriti studentët e Fakultetit të Drejtësisë të Universitetit Mesdhetar të Shqipërisë. Vizita u zhvillua si pjesë e përpjekjeve për të lidhur teorinë me praktikën dhe për t’u ofruar studentëve një përvojë konkrete mbi funksionimin e sistemit gjyqësor, në vijim të leksioneve dhe njohurive mbi të Drejtën Penale dhe të Drejtën Civile. Studentët u pritën nga anëtari i Gjykatës së Lartë, z. Enton Dhimitri, ndihmësmagjistratja Alda Sadiku dhe juristja e Qendrës së Dokumentacionit, znj. Elisava Thaçi, të cilët ndanë me ta aspekte të rëndësishme të veprimtarisë së Gjykatës, organizimit të brendshëm dhe rolit të saj në garantimin e interpretimit dhe zbatimit të njëtrajtshëm të ligjit. Gjatë bashkëbisedimit, gjyqtari Dhimitri theksoi rëndësinë e formimit profesional dhe etik të juristëve të rinj, duke i inkurajuar ata të ndërtojnë karrierën mbi përkushtimin ndaj dijes, integritetit dhe përgjegjësisë në shërbim të drejtësisë. Takimi u shoqërua me diskutime të hapura dhe pyetje nga studentët, duke e kthyer këtë vizitë në një moment të vlefshëm reflektimi dhe frymëzimi për të ardhmen e tyre profesionale.
5. Abonohu në buletinin informativ elektronik
Abonohu në buletinin informativ elektronik, duke plotësuar formularin në linkun https://www.gjykataelarte.gov.al/sq/buletini dhe njihu me përmbajtjen e tyre në linkun https://www.gjykataelarte.gov.al/sq/lajme/buletini
6. Njihu me jurisprudencën në JUDIX
Abonohu në JUDIX për t`u njohur me jurisprudencën e përzgjedhur të Gjykatës së Lartë, duke plotësuar të dhënat në linkun: https://judix.gjykataelarte.gov.al/
7. Formati i rekursit në Gjykatën e Lartë
Gjykata e Lartë këshillon përdorimin e formatit të miratuar të rekursit, që gjendet në linkun: https://gjykata-media.s3.eu-central-1.amazonaës.com/format_rekursi_5207_1_3d
7. Informacion mbi zgjidhjen e çështjeve gjyqësore
Gjykata e Lartë këshillon aksesimin e rubrikës njoftime për publikun, për t`u njohur me vendimmarrjet e përditshme të trupave gjyqësore të çdo Kolegji të Gjykatës së Lartë në linkun: https://www.gjykataelarte.gov.al/sq/lajme/publiku
8. Vizitat në Gjykatën e Lartë (Gjykata e Hapur/Open court)
Gjykata e Lartë mundëson pjesëmarrjen e çdo të interesuari (qytetar, studiues, praktikant i së drejtës, student apo nxënës shkolle) në seanca gjyqësore apo që dëshiron të vizitojë institucionin, duke afruar veprimtarinë e saj të përditshme me publikun. Ky akses mundësohet përmes aplikimit të thjeshtë elektronik, duke plotësuar modulet (emër, mbiemër, email dhe përmbajtjen e mesazhit/arsyet e vizitës). Aplikoni duke vizituar linkun: https://ëëë.gjykataelarte.gov.al/sq/akrediti
Kontakto:
Tel.: +355 4 2257304;
Fax: +355 (4) 228837;
Email: info@gjykataelarte.gov.al
Adresa postare: Rruga: "Ibrahim Rugova", 1001, Tiranë, Shqipëri.